Adhyaya 227

उमा मन्त्रार्थं ईश्वरस्वरूपं च पप्रच्छ। तदा महेश्वरः हरिं नारायणं परमात्मानं सर्वव्यापिनं च निरूप्य, सः श्रीसहितः भोगार्थं शुभं दिव्यं रूपं स्वीकुरुते इति कथयति। लक्ष्मीः तस्य अविभाज्या शक्तिः, विष्णुवत् सर्वत्र व्यापिनी; श्रीर्भूर्नीला इत्यादि नानानामभिः स्तूयते, जप्यनामानि च समृद्धिदायकानि इति प्रतिपाद्यते। अथ त्रिपाद्विभूतेः सिद्धान्तः—जगत् पादमात्रं, शाश्वतं त्रिपादं तु प्रकृतिप्रधानात् परं विरजासरितः परतः स्थितम्। कालः, गुणमाया, सृष्टिः प्रलयश्च संक्षेपेण निरूप्यन्ते। अन्ते वैकुण्ठाख्यं परमं व्योम सूर्याग्न्यतीतं तेजोमयं धाम वर्ण्यते; ज्ञानभक्तिभ्यां प्राप्यं, मोक्षरूपं, पुनरावृत्तिरहितं च इति।