Adhyaya 220

अस्मिन्नध्याये प्रयागः ‘तीर्थराजः’ इति महिम्ना स्तूयते। नारदः पुलस्त्यं पप्रच्छ; तदा पुलस्त्यः दिव्यप्रमाणं वर्णयति—गन्धर्वो विश्वावसुः सुमेरौ ब्रह्मसभां गत्वा ब्रह्मणः सिंहासनसमीपे शक्रप्रस्थम्/इन्द्रप्रस्थं पूजितं ददर्श, अन्यानि महातीर्थानि च सेवकवत् तत्र स्थितानीति। एवं दिव्याधिकारसमीप्येन तीर्थानां क्रमः प्रदर्श्यते। अनन्तरं दृष्टान्तकथा प्रवर्तते। माहिष्मत्यां मोहिनी नाम धनाढ्या गणिका बहुपापैः लिप्ता, जरा-नरकभयेन धर्ममार्गं प्रविश्य जनोपकारकर्माणि दानानि च अकरोत्। वनमध्ये विश्वासघातेन घातिता सती वैखानसर्षिं प्रयागजलधारिणं समाप; तेन जलं तस्याः मुखे सिञ्चितं, तत्स्पर्श एव मोक्षहेतुरभवत्। ततः सा द्राविडदेशे राज्ञीभूत्वा पुनर्जन्म लेभे, हेमाङ्ग्याः कथाप्रसङ्गेन तीर्थमहिम्ना कर्मपरिवर्तनं नवजीवनं च सूचितम्।