Adhyaya 211

नारदः शिवां प्रति मुकुन्दकथानन्तरं चण्डकनाम्नः नापितस्य वृत्तान्तं कथयति। स चण्डकः ब्राह्मणं मुकुन्दं हत्वा पापं चकार; नगरवासिनः राजानं निवेदयन्ति। राजा राजधर्मं स्मृत्वा दण्डविधानं करोति; मन्त्री च तं गृहीत्वा आनयति। राजा निर्णीयते—चन्द्रभागातीर्थस्य पवित्रसीम्नि पापिनोऽपि न बहिष्कृताः, अतः तत्र दण्डः न कर्तव्यः; तस्मात् नदीपारं नीत्वा चण्डकस्य शिरश्छेदः क्रियते। ततः स कर्मविपाकात् मारवे घोरसर्पत्वं प्राप्नोति। पश्चात् स सर्पः कश्चित् ब्राह्मणस्य पितृअस्थिकलशे प्रविशति, यः गङ्गायां विसर्जनार्थं गच्छति। अयोध्यायां कोशलतीर्थे स सर्पः हतः; चण्डकः दिव्यत्वं प्राप्य तीर्थमहिमानं स्तौति। तत्रैव अस्थिविसर्जनेन ब्राह्मणस्य पितरौ तत्क्षणं स्वर्गारोहणं प्राप्नुतः; श्राद्धस्य, तीर्थमहिम्नः, पितृकर्मणां च प्रभावः प्रतिपाद्यते।