Adhyaya 210

नारदः कालीन्दी-माहात्म्ये नृपं प्रति कथयति—द्वौ ब्राह्मण-परिव्राजकौ अस्थि-पुटं नीत्वा यमुनातटे इन्द्रप्रस्थ-देशे शयितौ। तत्र भिक्षार्थं सञ्चरन् श्वा वस्त्र-पुटं गृहीत्वा विदार्य अस्थीनि यमुनाजले पातयामास; एवं कोशलातीर्थे अनायासेन अस्थि-निक्षेपः सम्पन्नः। तत्क्षणादेव दिव्य-विमानेन मुकुन्दः प्रादुरभवत्, गुरुम् वेदायनं प्रणम्य स्ववृत्तान्तं निवेदयामास। सः कथयति—चण्डक-नापितेन हतः सन् सञ्यमनीं नीतः, यमदूतैः रौरवादि-नरक-यातनाः दर्शिताः; यमेन च ब्रह्मणोऽनुशासनाधारेण गुरुद्रोहस्य, मातृ-पितृ-परित्यागस्य च महद् दण्ड-फलम् उपदिष्टम्। कोशलातीर्थस्य प्रभावेन गुरुद्रोह-सम्बद्धं पापं नष्टं, स्वर्ग्य-गतिः प्रस्फुटिता। अन्ते अतिथिब्राह्मणस्य सत्कारः, सम्यक् श्राद्धादि-कर्म च पूर्वकृतं कारणं निर्दिश्य, कोशलं तीर्थराजत्वेन कालीन्द्याः महिम्नि प्रतिष्ठाप्यते।