Adhyaya 21

नारदः शिवं पप्रच्छ—सगरस्य षष्टिसहस्रपुत्राणां जन्म कथम् इति। शिवः कथयामास—और्वमुनिना सगरस्य द्वे भार्ये वरदत्ते, ततोऽद्भुतरीत्या पुत्राणां प्रादुर्भावः, तेषां पोषणं च; एवं वंशपरम्परा भगिरथपर्यन्तं प्रवृत्ता। अनन्तरं भगिरथस्य पितृमोक्षार्थं गङ्गावतरणाय तपश्चर्या वर्ण्यते। गङ्गा दिव्यात् लोकात् पतन्ती शिवस्य जटासु धारिता, ततः प्रवहन्ती ‘जाह्नवी’ ‘अलकनन्दा’ इत्यादि नामभिः प्रसिद्धा। ततः हरिद्वारस्य तीर्थमाहात्म्यं विस्तरेण—विष्णुदर्शनं गङ्गास्नानं च महापातकान्यपि नाशयति, शोकविनाशं करोति, वैकुण्ठप्राप्तिं ददाति। अस्याख्यानश्रवणं महायज्ञानां दानानां च फलसमं, कलियुगे भक्त्या सुलभं इति प्रतिपाद्यते।