Adhyaya 202

देवलः दिलीपनृपस्य अद्भुतं चरितं प्रवर्तयति। कोसलाधिपः स धर्मात्मा दान-धर्म-यज्ञ-पूजासु निरतः, प्रजाहितकार्येषु च प्रवृत्तः सन्नपि पुत्राभावेन शोकाकुलो भवति। सर्वसमृद्धिमध्येऽपि अपत्यहीनता दोष इति मन्यते; नियतव्रतेषु, विशेषतिथिषु च मैथुनविरतिं पालयन्, सह धर्मपत्नी सुदक्षिणया गुरोर्वसिष्ठस्याश्रमं गच्छति। तत्र शान्ते आश्रमे वैदिकस्वरनिनादयुक्ते, वैररहितपशुसङ्घे च, सत्कारं लब्ध्वा वसिष्ठः कारणं निवेदयति—पूर्वं कामधेनोः प्रति अनादरः कृतः; प्रदक्षिण-नमस्कारादीनां लोपेन तस्या शापः जातः, येन प्रजा निरुद्धा। तस्य निवारणाय तस्या अपत्यं नन्दिनी/शुभाह्वया इति धेनुं दर्शयित्वा, अरण्ये तस्याः रक्षण-सेवां विधत्ते; सम्यगुपासनया सेवया च पुत्रप्राप्तिं प्रतिजानाति।