Adhyaya 2

अस्याध्याये बदरिकाश्रमस्य परमं पुण्यत्वं पर्वतेषु श्रेष्ठत्वं च प्रतिपाद्यते। हिमालयशिखरे नित्यं नरा-नारायणयोर्भगवतोः सन्निधिर्वर्तते; तयोर्द्विविधा मूर्तिः—श्वेता श्यामेति—वर्ण्यते, तथा तीर्थयात्राश्रमोऽपि महाफलप्रद इति कथ्यते। उत्तरायणकाले पूजाविशेषः प्रवर्धते, हिमपातेन तु कतिपयमासान् यावत् पूजाविघ्नो भवति; सूर्यस्य दक्षिणायने प्रवृत्ते पुनः मार्गः सुलभो भवतीति ऋतुधर्मः सूचितः। अलकनन्दा गङ्गास्वरूपेति महिमा वर्ण्यते; स्नान-दर्शनाभ्यां महापातकानामपि शुद्धिः स्यादिति तीर्थमाहात्म्यं दृढीकृतम्। अन्ते वरप्रदानसंवादः—नारायणः रुद्रं कैलासाधिपतिं जगतां रक्षकं च स्तौति; रुद्रः चिरस्थायिनीं भक्तिं कीर्तिं च याचते, उपासकानां मोक्षप्रदः प्रसिद्धो भवानीति। एवं शैववैराग्यं वैष्णवप्रसादेन समन्वितं दर्श्यते।