Adhyaya 199

ऋषिभिः प्रेरितः सूतः युधिष्ठिराय सौभरिणा कथितां कालीन्द्याः (यमुनायाः) महिमानं वैकुण्ठसम्बद्धं परमं तीर्थं च उपन्यस्यति। ततः कथा कालीन्दीतटे रम्ये खाण्डववने नारदपर्वतयोः प्रसङ्गे प्रवर्तते; तत्र राजा शिबिः वनस्य अद्भुतयज्ञलक्षणानि दृष्ट्वा पृच्छति। नारदः कथयति—नृसिंहेन हिरण्यकशिपोर्वधेन इन्द्रस्य राज्यं पुनः प्रतिष्ठापिते सति, शक्रः हरिं यज्ञेन पूजयितुमिच्छन् बृहस्पतिमुपसर्पति; गुरुः खाण्डव–कालीन्दीतटं निर्दिशति। तत्रेन्द्रः महायज्ञं करोति; विष्णुः ब्रह्मशिवाभ्यां सह आगत्य यज्ञं प्रसादयति। अथ त्रिमूर्त्यात्मतत्त्वं, मायया दृश्यं नानात्वं, तथा सर्वहितकरी भक्तिः इति स्तुतिरूपेण निरूप्यते। अन्ते व्यवहारधर्माः—देवतावमानवर्जनम्, वेदमार्गानुसरणम्, तथा प्रसिद्धा भक्तिप्रकाराः—उपदिश्यन्ते।