Adhyaya 194

अध्यायेऽस्मिन् कलियुगस्य दोषाः तदुपशमनं च पुराणसंवादरूपेण निरूप्यते। सूतेन कथाप्रवेशः, नारदस्य च प्रवृत्तिः, सनकादिकुमारैः प्रदत्तोऽनुग्रहः, व्योमवाण्या च निर्देशः—एवं बहुप्रस्तरसंवादेन भक्ति: श्रीकृष्णस्य प्रियतमा शक्तिरिति प्रतिपाद्यते। कलौ ज्ञानकर्मतपांसि वेदाध्ययनं च भक्तिविहीनानि मोक्षसाधनत्वेन दुर्बलानीति, भक्तिरेवैकान्तिकी मुक्तिहेतुरिति दृढीक्रियते। मुक्तिः स्वयम्, तस्याः पुत्रौ ज्ञानं वैराग्यं च, पाखण्डोपेक्षादिभिः कलौ क्षीणतां गताविति चित्र्यते; वेदवेदान्तपाठेन गीताजपेन च तयोर्जागरणं न सम्यग्भवतीति दर्श्यते। ततः व्योमवाणी गुह्यं धर्मकर्म निर्दिशति; नारदः कुमारान् प्राप्य तैः ‘ज्ञानयज्ञः’ इति उपायः कथ्यते, स च विशेषतः श्रीमद्भागवतश्रवण-प्रवचनरूपः। श्रीमद्भागवतं वेदोपनिषदां साररसम्, कलिदोषनाशकम्, सर्वगृहेषु भक्ति-ज्ञान-वैराग्यवृद्धिकरं च इति महिम्ना स्तूयते।