Adhyaya 188

अथ महादेवः पार्वतीं प्रति वदति—मोक्षप्रदं रहस्यं पुनरपि प्रवक्ष्यामि; भगवद्गीतायाश्चतुर्दशाध्यायं श्रद्धया शृणु। उत्तरे खण्डे कथाप्रवाहः काश्मीरे सरस्वत्याः देशे प्रवर्तते, यत्र वाणी-शुद्धिः प्रसिद्धा। तत्र सख्यबद्धौ नृपौ मृगयाव्याजेन क्रीडां कुर्वन्तौ श्वनी-शशयोः विषये पणं कृतवन्तौ। धावन-प्रत्यावर्तनयोः प्रसङ्गे शशः श्वनी च तस्मिन् पङ्के/जले स्पृष्टवन्तौ यत् गीताचतुर्दशाध्यायं नित्यं जपतः ब्राह्मणस्य वत्सस्य पादप्रक्षालनतो जातम्। तस्य स्पर्शमात्रेण तौ नीचयोनिं विहाय दिव्यविमानैः स्वर्गं जग्मतुः। शिष्यः (स्वकंधर इति ख्यातः) राजानं प्रति कर्मवृत्तान्तं व्याचष्टे—द्यूतशीलब्राह्मणस्य पापं, परस्त्रीगमनं, हिंसा च; जन्मान्तरान्तरं वैरं प्रवर्तते, किन्तु पवित्रगीतापाठसङ्गेन नश्यति। अन्ते राजा श्रद्धया गीतां पठन् परमं पदं प्राप्नोति।