Adhyaya 182

शिवः पार्वतीं प्रति भगवद्गीतायाः अष्टमाध्यायस्य माहात्म्यं प्रवक्तुमारभते—यत् परमं हर्षं मोक्षप्रदं च। आमर्दके पापिनी वेश्याधिपा मृता तालवृक्षत्वेन जायते; तस्य समीपे दुःखितौ दम्पती ब्रह्मराक्षसौ मोक्षमार्गं याचेताम्। तयोः पूर्ववृत्तान्ते दिवजः तन्तुवायः, तस्य लोभिनी भार्या कुमतिः—या अल्पदानमपि न ददाति—तयोर्मरणोत्तरं घोरयातना प्राप्यते। कुमतिः ब्रह्म, अध्यात्म, कर्म च पृच्छति; तदा स तालवृक्षः केवलं गीता-अष्टमाध्यायात् अर्धश्लोकं श्रुत्वा वृक्षदेहं त्यक्त्वा ब्राह्मणत्वं प्राप्नोति, दम्पती च मुक्तिं लभेते। दिव्यदुन्दुभिनिनादाः, पुष्पवृष्टिः, विमानारोहणं च दृश्यते। अनन्तरं काशीप्रसङ्गे भावशर्मा तपसा अर्धश्लोकपाठेन शिवं तोषयति; विष्णोः प्रसादं लभते, स्ववंशस्य च स्थिरसुखं प्राप्नोति—एतत् तु अष्टमाध्यायमहिम्नः केवलं किञ्चिदंश इति प्रतिपाद्यते।