Adhyaya 18

अस्योत्तरखण्डेऽष्टादशेऽध्याये नारदेन राज्ञे कथ्यते यथा जालन्धरवधस्य महोत्सवो महाभैरवयुद्धरूपेण प्रववृते। शुम्भनिशुम्भप्रमुखा दैत्यदानवा बलानि समाहूय शङ्करं परिववार; तत्र जयाख्या मायागौरी शिवं मोहितुमुपचक्राम। कमलासनब्रह्मा हरिः कृष्णो वा तस्य मायाभेदं प्रकाशयामासतु; ततः शिवस्य बोधे जाते घोरं संग्रामं पुनरभवत्। जालन्धरः शिवस्य भीषणरूपं दृष्ट्वापि निर्भयः सन् प्रसादहेतुमेकं वरं ययाचे—सायुज्यं परमं मोक्षलक्षणम्। तदा चक्रप्रयोगनिमित्तेन तस्य शिरश्छेदोऽभवत्, दैत्यदेहानां बहुप्रसवोऽपि निरुद्धः। योगिन्यः मातरश्च (ब्राह्मी-माहेश्वरी-कौमारी-वैष्णवी-वाराही-आद्याः) शिवानुज्ञया शेषरुधिरमांसादीन्यभक्षयन्, वरान् लेभिरे; पार्वती च शङ्करेण सह पुनः समागता। अन्ते कर्मणोऽनिवार्यता, श्रवणकीर्तनयोः पुण्यफलम्, पापक्षयः चोपदिश्यते; तथा तुलसीमाहात्म्यप्रवेशः क्रियते—भक्त्या, कथाश्रवणेन, तुलसीपूजनैश्च ऐश्वर्यं मोक्षश्च लभ्यते इति।