Adhyaya 178

अस्मिन्नध्याये गीतामाहात्म्यक्रमे ‘चतुर्थव्रत’ इति निर्दिष्टं स्मरण-पाठरूपं साधनं निरूप्यते। तस्य प्रभावेन हीनयोनौ बदरीवृक्षत्वं प्राप्ता अपि मुक्तिं लभन्ते, स्वर्गारोहणं च प्राप्नुवन्ति—इति मोक्षप्रदत्वं प्रतिपाद्यते। वाराणस्यां विश्वेश्वरसमीपे जितेन्द्रियः भरतः प्रसङ्गतः प्रादुर्भवति। गङ्गातटे शापेन बदरीवृक्षत्वं गतयोः कस्यचित् द्वयोः कथानकं प्रदर्श्य, गीतास्मरण-पाठेन तयोः शापविमोचनं चोच्यते। अनन्तरं गोदावरीतीर्थे ‘च्छिन्नपाप’ नाम्नि सतीतपाः ऋषिः ग्रीष्मवर्षाशिशिरादिषु तीव्रतपः करोति। तस्य तपोबलभीतः पुरन्दरः इन्द्रः द्वे अप्सरसौ विघ्नाय प्रेषयति; तयोर्नृत्येन क्षोभितः ऋषिः शापं ददाति, तौ बदरीवृक्षौ भवतः। अन्ते नित्यं श्रद्धया गीतापाठ-स्मरणं मनःशुद्धिं समत्वनिश्चलतां च जनयति, प्रायश्चित्तत्वेन मोक्षमार्गं प्रशस्तं करोतीति निष्कर्षः।