Adhyaya 140

अस्याध्याये हिरण्यासङ्गमनाम तीर्थस्य माहात्म्यं वर्ण्यते। महादेवो देव्या उवाच—पुरातनाख्याने गङ्गा सप्तधारा जाता, तासां सप्तमी ‘हिरण्या’ इति प्रसिद्धा। ऋक्षु–मञ्जुमययोर्मध्ये सत्यवान्-गिरिसमीपे तस्याः सङ्गमः; तत्र स्नानं पानं च पापहरं, वनस्थली-सम्बन्धं हरि-नारायणस्य प्रसादं च जनयति। तत्र हिरण्यासङ्गमेश्वरः देवः पूज्यते; नरा-नारायणयोस्तपः, उर्वश्याः प्रादुर्भावश्च स्मार्यते। तत्र स्नानफलम् सहस्रकपिलादानसमं, दशाश्वमेधसमं, ग्रहणकाले कृतव्रतसमं, तुलापुरुषदानसमं च कथ्यते। हिरण्याक्षस्य तपः, जनमेजयस्य सुवर्णदेहत्वप्राप्तिः, विश्वामित्रस्य शुद्धिस्नानेन शिवलोकप्राप्तिश्च दृष्टान्ततया निर्दिश्यते। सर्ववर्णानां जनानां तत्राधिकारः, श्रद्धया सेविते तीर्थे महापुण्यलाभ इति प्रतिपाद्यते।