Adhyaya 136

उमाया नन्दिकुण्डात् प्रवहन्त्याः सरितः पावन-प्रवाहं तथा अर्बुदपर्वतानन्तरं प्रतिष्ठितानां तीर्थानां विषये पृष्टे महादेवः कपालमोचनं कपालकुण्डं च परमं तीर्थं निर्दिशति। तत्रैव स ब्रह्मकपालं त्यक्तवान्, अतः तत् सर्वपापहरं परमपावनं च भवति। अनन्तरं पुलस्त्य-भीष्मसंवादरूपेण तीर्थमाहात्म्यं कथ्यते—देवाः सिद्धा गन्धर्वा अप्सरसश्च तत्र नित्यं समागच्छन्ति। तत्र स्नानं, कपालेेशस्य पूजनं, एकरात्रोपवासः, ब्राह्मणभोजनं च महायज्ञफलप्रदं मोक्षदं च भवति। उदाहरणकथायां सौदासो (मित्रसहः) शापात् राक्षसभावं प्राप्तः ब्रह्महत्यादोषेण पीडितश्च, साभ्रमती-नन्दितीर्थसम्बद्धेऽस्मिन् तीर्थे स्नात्वा शुद्धिं प्राप्नोति; तत्र कृतं श्राद्धं पितॄन् उन्नयति। फलश्रुतौ अस्य माहात्म्यस्य श्रवणं पापक्षयं विष्णोः सायुज्यं च ददाति; महेश्वरस्य स्तुतिः प्रलयपर्यन्तं शोकात् रक्षति।