Adhyaya 119

अध्यायेऽस्मिन् तीर्थव्रतयोस्तत्त्वं सम्यग् निरूप्यते। प्रथमं माघस्नानस्य स्तुतिः, नियमयुक्तस्नानस्य पावनत्वं च कथ्यते; ततः शूकरक्षेत्रस्य वराहप्रधानं माहात्म्यं वर्ण्यते, यत्र पुण्यं सीमातीतं भवति, अपि च मानुषेतराः प्राणिनोऽपि रूपान्तरं प्राप्नुवन्ति। काशी-वेणी(प्रयाग)-गङ्गासागर-कुरुक्षेत्रादीनां तुलनया शूकरस्थ हरिमन्दिरस्य वैशिष्ट्यं प्रतिपाद्यते। अन्ते मासोपवासस्य (कार्त्तिकमाहात्म्ये) विधिः प्रदर्श्यते—गुरोः अनुमतिः, वैष्णवयज्ञः, उपाङ्गतपांसि; प्रतिदिनं पुष्प-गन्धानुलेपन-दीप-स्तोत्रादिभिः हरिपूजनं, वाक्संयमः, अहिंसा, विषयासक्तिवर्जनं च। द्वादश्यां हरिस्नापनं, त्रयोदशब्राह्मणभोजनं, दक्षिणा, शय्यादानं स्वर्णमयात्मप्रतिमासहितं च विधीयते। उपसंहारे अपूर्णकर्मणः पूर्त्यर्थं ब्राह्मणानां प्रसादयाचनया नम्रवाक्यं, तथा ‘मासव्रतवृत्तान्त’ इति नामधेयं च निर्दिश्यते।