Adhyaya 110

धर्मदत्तः पप्रच्छ—भगवतो विष्णोर्द्वारपालौ जयविजयौ कथं तादृशं रूपं प्राप्नुतामिति। तदा गणाः स्वपूर्वकृत्यं निवेदयन्ति—इन्द्रियनिग्रहः, धर्माचरणं, विष्णुव्रतानि, अष्टाक्षरमन्त्रस्य निरन्तरजपश्च; एतेन तपसा हरिदर्शनं लब्धम्। मरुत्तस्य यज्ञे निमन्त्रिताः ते धनं प्राप्तवन्तः; तस्य विभागे कलहः समभवत्, परस्परं शापौ च—विजयः ग्राहोऽभवत्, जयः मातङ्गः। शापपीडितौ तौ विष्णुं शरणं गतौ; भगवान् भक्तवाक्यस्य अव्यभिचारित्वं प्रतिपाद्य, स्वधामप्रत्यावर्तनस्य कालं प्रतिजज्ञे। गण्डकीतीरे पुनर्जन्म लब्ध्वा स्मृतिमन्तौ, कार्तिकस्नाने ग्राहः गजं जग्राह; तदा हरिः सुदर्शनचक्रेण मोचयित्वा तयोः सायुज्य-सारूप्यसमं सान्निध्यं दत्त्वा वैकुण्ठं निनाय। तत्स्थानं हरिक्षेत्रमिति प्रसिद्धम्। अन्ते एकादशीव्रतं, प्रातःस्नानविधिः, ब्राह्मण-गो-वैष्णवपूजनं, आहारनियमाश्च उपदिश्यन्ते; आजीवनव्रतभक्त्या विष्णोः परमं पदं प्राप्यते इति फलश्रुतिः।