Adhyaya 109

कārtikamāhātmye विष्णुदासो नाम नियमवान् वैष्णवब्राह्मणः सायं-पूजां न जहाति, हरये नैवेद्यं विनाऽऽहारं न करोति। तस्य पक्तं नैवेद्यं सप्तदिनानि पुनः पुनः केनचिदपह्रियते; सप्तमे दिने स रक्षन् क्षुधार्तं चाण्डालं तद्ग्रहीतुं प्रवृत्तं ददर्श। दयया प्रेरितः स दण्डं न करोति, किं तु घृतं दत्त्वा तं तर्पयितुमिच्छति; स च ‘चोरः’ पतति, ततः साक्षान्नारायण इति प्रकटो भवति। भगवान् विष्णुदासाय सायुज्यं दत्त्वा दिव्यैः स्तवैः सह वैकुण्ठं नयति। अत्रैव दीक्षितः चोलराजः सुशीलोऽपि बोधं प्राप्नोति—स्पर्धया कृतं यज्ञदानादि विष्णुं न तुष्यति, भक्तिरेव तुष्यति। अनन्तरं यज्ञाग्नौ आत्मसमर्पणरूपेण महदद्भुतं कृत्वा विष्णोः साक्षात्कारं लभते, भक्तस्योन्नतिं च पश्यति। अध्यायः समाप्यते—भगवद्दर्शनस्य परमकारणं भक्तिरेवेति निश्चयेन।