Adhyaya 103

कार्तिक-माहात्म्ये श्रीकृष्णेन सत्यभामां प्रति उपदिश्यमाने, जालन्धरस्य बलं हर्तुं विष्णोः उपायः कथ्यते—वृन्दायाः प्रसिद्धा पतिव्रता-निष्ठा मायया भङ्ग्यते। वृन्दा दुष्टस्वप्नान् निमित्तानि च दृष्ट्वा व्याकुला पलायते; राक्षसैः पीड्यमाना मौनिनं तपस्विनं शरणं गच्छति। स मुनिः शीघ्रदूतौ (द्वौ “वानरौ”) प्रेषयित्वा जालन्धरस्य निधनं निवेदयति। शोकाकुला वृन्दा पतिं जीवयितुं याचते; मुनिः उपायं वदति। ततः “जालन्धरः” आगत्य तां आलिङ्गति, किन्तु वृन्दा तं विष्णुं छद्मरूपेण स्थितं ज्ञात्वा क्रुद्धा हरिचरितं निन्दति। सा शापं ददाति—रामावतारे वनवासः, सीताहरणं, वानरसहाय्यं च भविष्यतीति—अन्ते च सती हुताशने प्रविशति। विष्णुः भस्मलिप्तोऽपि शोकसन्तप्तः तिष्ठति; अत्र धर्मनिष्ठायाः पावनता, मायायाः प्रबलता, लोकहितार्थं कृतस्य कर्मणः विषादश्च प्रकाश्यते।