Adhyaya 10

युधिष्ठिरस्य प्रश्नान् प्रति नारदः कथयति—सः जालन्धरं शिवस्य तपस्वी-दारिद्र्यं निरूप्य, कैलासस्य परं निधिं गौऱ्याः (पार्वत्याः) अनुपम-तेजः इति प्रतिपाद्य रोषयामास। तेन क्रुद्धेन जालन्धरेण स्वर्भानुः सैंहिकेयः राहुः दूतत्वेन कैलासं प्रेषितः। कैलासद्वारे नन्दी तं पृष्ट्वा शिवसभां निनाय; तत्र शिवः बहुमुख-भयानक-तेजोमय-रूपेण विराजते, देवी तु तस्य पार्श्वे न दृश्यते। राहुः जालन्धरस्य दर्पपूर्णं संदेशं निवेदयति—गौऱीं प्रति परोक्ष-याचनां तथा शरणागति-आज्ञां च; तथापि शिवस्य परात्परत्वं विरोधाभास-वाक्यैः स्तौति। शिवः मौनं धारयति; नन्दी तस्याभिप्रायं ज्ञात्वा दूतं निराकरोति। मध्ये कीर्तिमुखस्य उत्पत्तिः स्वभक्षण-क्षुधा च वर्ण्यते—दैवी-निग्रहेण भक्तेः संयमः प्रदर्श्यते। अन्ते राहुः प्रत्यागत्य, गौऱी-सदृशं मोहन-रूपं धृत्वा वृत्तान्तं जालन्धराय निवेदयामास।