Shloka 194
Viśokā Dvādaśī Vow, Guḍa-Dhenū (Jaggery-Cow) Gift, and Śaila-Dāna (Mountain-Charity) Rites
यस्य प्रदानाद्विष्ण्वर्करुद्रास्तुष्यंति सर्वदा । अष्टभिः शर्कराभारैरुत्तमः स्यान्महाचलः
yasya pradānādviṣṇvarkarudrāstuṣyaṃti sarvadā | aṣṭabhiḥ śarkarābhārairuttamaḥ syānmahācalaḥ
यस्य प्रदानात् विष्ण्वर्करुद्राः सर्वदा तुष्यन्ति; अष्टभिः शर्कराभारैः कृतो महाचलः उत्तमः स्यात्।
Unspecified (context-dependent within Sṛṣṭikhaṇḍa narrative)
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
Sandhi Resolution Notes: प्रदानाद्विष्ण्वर्करुद्राः → प्रदानात् + विष्णु + अर्क + रुद्राः; रुद्रास्तुष्यन्ति → रुद्राः + तुष्यन्ति; शर्कराभारैः → शर्करा + भारैः; स्यान्महाचलः → स्यात् + महाचलः
FAQs
It praises dāna (charitable giving), specifying a meritorious gift measured as eight bhāras (loads) of sugar, called an excellent ‘mahācala’ offering.
The verse presents charity as universally pleasing across major divine spheres—Vaiṣṇava (Viṣṇu), Saura (Sūrya/Arka), and Śaiva (Rudra)—highlighting the broad sanctity of generous giving.
That sincere generosity—especially substantial, purposeful giving—produces religious merit (puṇya) and is regarded as a superior act that brings divine approval.