Adhyaya 97

अस्मिन्नध्याये सूतः कथयति—एको ब्राह्मणः कर्मफलनियमं प्रतिपाद्य, कलियुगे अल्पप्रयासेन महापुण्यप्रदं धर्मसारं यमं पप्रच्छ। स धर्मराजं जगद्धारकं नीतिनियन्तारं च स्तुत्वा, सर्वधर्माणां एकं सारं पापहन्तारं निवेदयामास। ततः प्रसन्नो यमः ‘परमं रहस्यम्’ आह—पुराणेषु भेदवाक्येष्वपि सिद्धान्तदर्शिनां निश्चयः, नारायणो विष्णुरेवैकः भगवान्; हरिस्मरणपूजनाभ्यां तीर्थानां सामर्थ्यं प्रवर्धते। अनन्तरं दानं पञ्चविधं व्यवस्थितं, अदत्त्वा भुञ्जानस्य निन्दा, नित्यनैमित्तिकदानविधानं चोक्तम्। तीर्थलक्षणं च विस्तारितम्—प्रसिद्धनदीतीर्थेषु एव न, यत्र हरिनामोच्चारणं वेदविष्णुपाठश्च भवति तदेव तीर्थम्। अन्ते वैशाखे (माधवमासे) स्नानं ब्राह्मणपूजनं च यमदण्डनिवृत्तिकरं महापापराशिदाहकं च इति प्रतिपाद्यते।