Adhyaya 47

हेमकूटं प्राप्ते रामाश्वमेधाश्वे रम्ये महावने सहसा स हयः स्तम्भवत् स्थिरोऽचलोऽभवत्—हयस्तम्भ इति प्रसिद्धः। वाहरक्षकाः पुष्कलश्च, हनूमानपि पराक्रमवान्, तं चलयितुं न शेकुः; तेन ज्ञातं यत् केवलबलात् परं किञ्चित् कर्मबन्धनं निहितम्। शत्रुघ्नः सुमतिमन्त्रिणं पप्रच्छ; स च विवेकिनं मुनिं शरणं गन्तुमुपदिदेश। ततः शौनकस्याश्रमं प्रापुः—गङ्गास्नानपवित्रं, तपोऽग्निहोत्रनिरतैः साधुभिः सेवितं। शत्रुघ्नः शौनकं प्रणम्य कारणं पप्रच्छ; स मुनिः पूर्ववृत्तान्तं—तपः, मदः, ऋषिशापः, राक्षसत्वप्राप्तिश्च—वक्तुं प्रतिजज्ञे। अस्याध्यायस्य सिद्धान्तः—रामकथाश्रवणं, पावनकीर्तनं च शापबलं क्षपयति; तेन हयस्तम्भो निवर्तते, अश्वः मुक्तो भवति, धर्ममार्गे पुनः प्रवर्तते।