Adhyaya 110

श्रीरामः शम्भुं पृच्छति—अग्निशिखा नाम ज्वलनगणः कः, कुतः समुत्पन्न इति। शम्भुः दृष्टान्तपरम्परया कथयति—ऋणनाशेन, राज्यभ्रंशेन, पुत्रमरणशोकेन च विदीर्णोऽपि कश्चित् क्षत्रियराजा शोकक्रोधौ निगृह्य शाश्वतकल्याणं चिन्तयन् वाराणस्यां वसिष्ठं शरणं गच्छति। वसिष्ठः तं विश्वेश्वरलिङ्गपूजायै नियोजयति, येन अल्पोपहारैरपि मोक्षः सिध्यतीति दर्श्यते। तत्र लुब्धकस्य (व्याधस्य) विषमातिशयभक्तिः स्वदेहसमर्पणपर्यन्ता शिवस्य साक्षात्कारं जनयति; स बान्धवैः सह शिवलोकं यातीति। राजा मन्दिरसेवया पुनः राज्यं लभते, किन्तु क्रोधवशात् देवालयदाहं कृत्वा प्रायश्चित्तं पुनर्भक्तिं च कर्तुं बाध्यते—कर्मणः अनुवृत्तिः, भक्तेः शोधनशक्तिश्च प्रकाश्यते। अन्यस्मिन् प्रसङ्गे वेश्याविषये आरोप-निग्रह-वधकथा, ततः वीरभद्रस्य घोषणा च, ज्वालामुखस्य/अग्निशिखायाः प्रादुर्भावं कारणं भवति। अन्ते क्षमायाः परमो मार्गः—इह परत्र सुखहेतुरिति निर्दिश्यते; नित्यं शृण्वतां शिवलोकप्राप्तिः फलमिति प्रतिज्ञायते।