Adhyaya 106

शुचिस्मिता पृच्छति—भस्मभक्षणेन वा भस्मस्पर्शेन वा कथं आयुः प्रवर्धते, परलोके च शुभगतिः कथं सिध्यति इति। दधीचः प्राचीनाख्यानं कथयति, यत्र चित्रगुप्त-यमयोः सभायां कर्मविचारः प्रवर्तते। कश्चन विद्वान् ब्राह्मणः कामदोषे पतितः, पश्चात् शिवपूजया बहूनि पापानि नाशयति; किन्तु शिवदीपस्य घृतं भुक्त्वा विशेषापराधं करोति, यस्य कर्मशेषो यमेन ‘अक्षय’ इव निर्दिश्यते। तेन स नरके नीयते, पुनः पुनः श्वयोनिषु जन्मानि च लभते। तस्य भार्या अव्यया नारदोपदिष्टेन प्रायश्चित्त-धर्मसाक्ष्यरूपेण अग्निप्रवेशं करोति; सा स्वर्गं प्राप्नोति, ब्राह्मणस्य तु शेषपापं तिष्ठति। अन्ते श्वा-रूपेण दधीचाश्रमसमीपे पवित्रविभूतौ पतित्वा म्रियते; शिवाज्ञया विभूतिमध्ये वा विभूतिद्वारा ये म्रियन्ते ते यमवशं न यान्ति। वीरभद्रः तं श्वानं शिवसमीपं नयति, स च गणेषु समाविशति।