Adhyaya 102

अस्य अध्यायस्य वैषाख-माधव-माहात्म्ये यमलोक-प्रसङ्गः प्रवर्तते। नरके दुःखितान् प्राणिनः दृष्ट्वा करुणावान् कश्चन राजा परमं त्यागं प्रतिजानाति—स्वपुण्यं सर्वं तेषां स्वर्गारोहणाय दास्यामि, अहं तु तेषां हितार्थं पश्चादपि तिष्ठेयम् इति। तदा हरिदूताः वदन्ति—दया धर्मस्य भूषणं, करुणया पुण्यं वर्धते इति। अनन्तरं वैषाखकृत्यानां सूची प्रदर्श्यते—स्नानं, दानं, जपः, होमः, पूजनं च—एतेषां फलमनन्तम् इति। विशेषदानानि विशेषलोकैः संबध्यन्ते—वरुणलोकः, सूर्यलोकः, ब्रह्मलोकः, विष्णुलोकश्च। हरिं साक्षिणं कृत्वा त्रिवारं घोषयित्वा पुण्य-परिणाम-समर्पणं विधिवत् कर्तव्यम् इति उपदिश्यते। शिबि-दधीचि-सहस्रजितादयः दृष्टान्ताः दयां परमो धर्म इति दृढयन्ति। अन्ते राज्ञः पुण्यदानात् नरकभोगिनः विमुक्ताः दिव्यविमानैः प्रयान्ति, राजा च योगिभिरपि दुर्लभं परमं पदं प्राप्नोति।