Adhyaya 100

अत्राध्याये राजा मोक्षोपदेशेन कृतज्ञतां निवेदयति, साधुसङ्गस्य च परमं तीर्थत्वं स्तौति—यत् पापं नाशयति, संसाररोगं शमयति, हरिभक्तिं वर्धयति। ततः स माधव-वৈशाखव्रतविषये पृच्छति—किं दातव्यं, कुत्र कथं स्नातव्यं, कं देवमर्चयितव्यं, के नियमाः पालनीयाः इति। यमः कश्यपं करुणाचार्यं निरूप्य, कश्यपः उपदेशधर्मान् वर्णयति—पात्रे एव उत्तरं दद्यात्, वाक्संयमं रक्षेत्; तथापि श्रद्धालुभ्यः शिष्यपुत्रादिभ्यः हितोपदेशं याचितोऽपि दद्यात्। अनन्तरं ‘माधवस्नान’विधिः प्रदर्श्यते—प्रातःकाले स्नानं, अर्घ्यदानं, हरिपूजा, नैवेद्यसमर्पणं च; एवं प्रतिवर्षं कृतं व्रतं हरिधामप्राप्तिहेतुरिति प्रतिज्ञायते। उपसंहारे चेतयति—व्रतमासे परित्यक्ते कामो वासनाश्च जनं पुनः विषयासक्तौ नयतः, अतः वैशाखधर्मे स्थिरता कार्या।