Adhyaya 107
Narada Consoles King Āyu: Prophecy of the Son’s Return and Future Sovereignty
अस्मिन्नध्याये देवर्षिर्नारदः स्वर्गादागत्य शोकाकुलं राजानम् आयुं पृच्छति—कस्मात् त्वं पुत्रहरणेन दुःखितः? स तस्य शोकं ज्ञानोपदेशेन शमयति, पुत्रस्य हरणं नाशाय न, किन्तु शुभायैव, स सुरक्षित इति पुनःपुनराश्वासयति। ततः स भविष्यवाणीं करोति—राज्ञः पुत्रः पुनरागमिष्यति; स सर्वज्ञः, कलासु निपुणः, देवतुल्यगुणसम्पन्नः, विष्णोः प्रसादेन प्रादुर्भविष्यति, शिवदुहितृसहितश्च आगमिष्यति। स्वतेजसा पुण्यकर्मभिश्च स इन्द्रसमो भविष्यति, इन्द्रवत् सार्वभौम्यं च प्राप्स्यति। नारदः राजानं (अन्यत्र रानीमपि) सान्त्वयित्वा प्रयाति। आयुः रानीं निवेदयति; शोकः प्रमोदेन परिवर्तते, दत्तात्रेयप्रसादेन लब्धं तपोवरं च अव्ययमिति प्रतिपाद्यते। अन्ते भूकाण्डप्रसङ्गे वेनवृत्तान्तः, गुरुतీर्थमहिमा, च्यवनकथा, नहुषाख्यानं च अनुस्यूतं स्मार्यते।
Shlokas
Verse 1
कुंजल उवाच । अथासौ नारदः स्वर्गादायुराजानमागतः । आगत्य कथयामास कस्माद्राजन्प्रशोचसे
कुञ्जल उवाच—अथ नारदः स्वर्गादवतार्य आयुराजानमागमत्; आगत्य चाब्रवीत्—कस्माद्राजन् प्रशोचसे?
Verse 2
पुत्रापहरणं तेऽद्य क्षेमं जातं महामते । देवादीनां महाराज एवं ज्ञात्वा तु मा शुचः
महामते, अद्य ते पुत्रापहरणं क्षेमं जातम्; महाराज, देवादीनां वृत्तान्तमेतद् ज्ञात्वा मा शुचः।
Verse 3
सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्ण आगमिष्यति ते सुतः
सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्णस्ते सुतोऽवश्यं भविष्यति ॥
Verse 4
येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः
येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः ॥
Verse 5
तस्याप्यंतं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह
तस्याप्यन्तं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह ॥
Verse 6
इंद्रोपेंद्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इंद्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः
इन्द्रोपेन्द्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इन्द्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः ॥
Verse 7
एवमाभाष्य राजानमायुं देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह
एवमाभाष्य राजानमायुः देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह ॥
Verse 8
गते तस्मिन्महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत्
गते तस्मिन् महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत् ॥
Verse 9
दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः
दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः ॥
Verse 10
येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति
येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति ॥
Verse 11
इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम्
इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम् ॥
Verse 12
भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति
भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति ॥
Verse 13
यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति । दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तनपो ह्यजरामरः
यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति। दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तपोनिधिर्ह्यजरामरः॥
Verse 14
भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि । इत्येवं चिंतयित्वा तु ननाम द्विजपुंगवम्
भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि। इत्येवं चिन्तयित्वा तु ननाम द्विजपुङ्गवम्॥
Verse 15
नमोस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च । यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः
नमोऽस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च। यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः॥
Verse 16
एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता । आगमिष्यंतमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः
एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता। आगमिष्यन्तमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः॥
Verse 107
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखण्डे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः॥