
अत्र श्रीब्रह्मा ब्राह्मणं प्रति बृहन्नारदीयपुराणस्य विस्तारं (पञ्चविंशतिसहस्रश्लोकाः, बृहत्त्कल्पपरम्परा) निर्दिश्य अनुक्रमणीं कथयति। सूत–शौनकसंवादपरम्परा तथा संक्षिप्तसृष्टिवर्णनं, प्रथमपादे सनकप्रवचनं, द्वितीयपादे ‘मोक्षधर्म’ इति, वेदाङ्गविषयाः, सनन्दनात् नारदं प्रति शुकजन्मकथा च निर्दिष्टा। महातन्त्रभागे जीवबन्धमोचनं, मन्त्रशुद्धिः, दीक्षा, मन्त्रनिर्गमनं, पूजाविधयः, तथा गणेश–सूर्य–विष्णु–शिव–शक्तीनां प्रयोगकवचनामसहस्रस्तोत्रादि कर्मसमुच्चयः। तृतीयखण्डे सनत्कुमारः पुराणलक्षणं, प्रमाणं, दानं, मासानुसारतिथिनिर्णयांश्च उपदिशति। चतुर्थपादे सनातनः प्रतिपदाव्रतानि आरभ्य एकादशीव्रतं, मन्धातृ–वसिष्ठ, रुक्माङ्गद, मोहिन्याः शापमोचनादिकथाभिः समर्थयति। गङ्गा–गया–काशी–पुरुषोत्तम–प्रयाग–कुरुक्षेत्र–हरिद्वार–बदरी–कामाक्षा–प्रभास–पुष्कर–गौतमतट–वेदपादस्तुति–गोकर्ण–सेतु–नर्मदा–अवन्ती–मथुरा–वृन्दावनादीनां तीर्थमाहात्म्यं यात्राविधिं च पूर्वसूचयति। अन्ते श्रवणफलम्, तथा सप्तगवां शरकोशयुक्तदानफलम्—मोक्षस्वर्गप्रदं—उपसंहरति।
Verse 1
श्रीब्रह्मोवाच । श्रृणु विप्र प्रवक्ष्यामि पुराणं नारदीयकम् । पंचविंशतिसाहस्रं बृहत्कल्पकथाश्रयम् ॥ १ ॥
श्रीब्रह्मोवाच—शृणु विप्र, प्रवक्ष्यामि नारदीयं पुराणं पञ्चविंशतिसाहस्रं बृहत्कल्पकथाश्रयम्।
Verse 2
सूतशौनकसंवादः सृष्टिसंक्षेपवर्णनम् । नानाधर्मकथाः पुण्याः प्रवृत्ते समुदाहृताः ॥ २ ॥
सूतशौनकसंवादः सृष्टिसंक्षेपवर्णनं च; नानाधर्मकथाः पुण्याः प्रवृत्ते परम्परया समुदाहृताः।
Verse 3
प्राग्भागे प्रथमे पादे सनकेन महात्मना । द्वितीये मोक्षधर्माख्ये मोक्षोपायनिरूपणम् ॥ ३ ॥
प्राग्भागे प्रथमे पादे सनकेन महात्मना विषयः प्रकीर्तितः । द्वितीये मोक्षधर्माख्ये मोक्षोपायाः सम्यग् निरूपिताः ॥
Verse 4
वेदांगानां च कथनं शुकोत्पत्तिश्च विस्तरात् । सनंदनेन गदिता नारदाय महात्मने ॥ ४ ॥
वेदाङ्गानां च कथनं शुकोत्पत्तेः विस्तरोऽपि । सनन्दनेन नारदाय महात्मने सम्यग् उदाहृतम् ॥
Verse 5
महातंत्रे समुद्दिष्टं पशुपाशविमोक्षणम् । मंत्राणां शोधनं दीक्षामंत्रोद्धारश्च पूजनम् ॥ ५ ॥
महातन्त्रे समुद्दिष्टं पशुपाशविमोक्षणम् । मन्त्रशोधनदीक्षा च दीक्षामन्त्रसमुद्धारः पूजनविधिरपि ॥
Verse 6
प्रयोगाः कवचं नामसहस्रं स्तोत्रमेव च । गणेशसूर्यविष्णूनां शिवशक्त्योरनुक्रमात् ॥ ६ ॥
प्रयोगाः कवचं नामसहस्रं स्तोत्रमेव च । गणेशसूर्यविष्णूनां शिवशक्त्योः क्रमेणोक्तम् ॥
Verse 7
सनत्कुमारमुनिना नारदाय तृतीयके । पुराणलक्षणं चैव प्रमाणं दानमेव च ॥ ७ ॥
तृतीयके सनत्कुमारमुनिना नारदायोपदिष्टम् । पुराणलक्षणं प्रमाणं दानधर्मश्च सम्यग् निरूपितः ॥
Verse 8
पृथक्पृथक् समुद्दिष्टं दानकालपुरःसरम् । चैत्रादिसर्वमासेषु तिथीनांचपृथक्पृथक् ॥ ८ ॥
दानकालनिर्णयः पुरःसरं पृथक्पृथक् समुद्दिष्टः; चैत्रादिषु सर्वमासेषु तिथयश्च क्रमशः पृथक् पृथक् निर्दिष्टाः ॥
Verse 9
प्रोक्तं प्रतिपदादीनां व्रतं सर्वाघनाशनम् । सनातनेन मुनिना नारदाय चतुर्थके ॥ ९ ॥
प्रतिपदादीनां व्रतं सर्वाघनाशनं प्रोक्तम्; सनातनेन मुनिना चतुर्थके नारदायोपदिष्टम् ॥
Verse 10
पूर्वभागोऽयमुदितो बृहदाख्यानसंज्ञितः । अस्योत्तरे विभागे तु प्रश्न एकादशीव्रते ॥ १० ॥
अयं पूर्वभागो बृहदाख्यानसंज्ञितः प्रकाशितः; अस्योत्तरे विभागे तु एकादशीव्रते प्रश्नो भवति ॥
Verse 11
वसिष्ठेनाथ संवादो मांधातुः परिकीर्तितः । रुक्मांगदकथा पुण्यामोहिन्युत्पत्तिकर्म च ॥ ११ ॥
वसिष्ठेन सह मांधातुः संवादः परिकीर्तितः; रुक्मांगदस्य पुण्या कथा मोहिन्युत्पत्तिकर्म च ॥
Verse 12
वसुशापश्च मोहिन्यै पश्चादुद्धरणक्रिया । गंगाकथा पुण्यतमा गयायात्रानुकीर्तनम् ॥ १२ ॥
वसूनां शापो मोहिन्यै पश्चादुद्धरणक्रिया; गंगाकथा पुण्यतमा गयायात्रानुकीर्तनम् ॥
Verse 13
काश्या माहात्म्यमतुलं पुरुषोत्तमवर्णनम् । यात्राविधानं क्षेत्रस्य बह्वाख्यानसमन्वितम् ॥ १३ ॥
काश्याः माहात्म्यमतुलं, पुरुषोत्तमस्य वर्णनं, क्षेत्रस्य यात्राविधानं च—बह्वाख्यानसमन्वितं (अत्र) निरूप्यते।
Verse 14
प्रयागस्याथ माहात्म्यं कुरुक्षेत्रस्य तत्परम् । हरिद्वारस्य चाख्यानं कामोदाख्यानकं तथा ॥ १४ ॥
प्रयागस्याथ माहात्म्यं, ततः क्रमशः कुरुक्षेत्रस्य; हरिद्वारस्य चाख्यानं, तथा कामोदाख्यानकं (वर्ण्यते)।
Verse 15
बदरीतीर्थमाहात्म्यं कामाक्षायास्तथैव च । प्रभासस्य च माहात्म्यं पुष्कराख्यानकं ततः ॥ १५ ॥
बदरीतीर्थमाहात्म्यं, कामाक्षायास्तथैव च; प्रभासस्य च माहात्म्यं, ततः पुष्कराख्यानकं (वर्ण्यते)।
Verse 16
गौतमाख्यानकं पश्चाद्वेदपादस्तवस्ततः । गोकर्णक्षेत्रमाहात्म्यं लक्ष्मणाख्यानकं तथा ॥ १६ ॥
गौतमाख्यानकं पश्चात्, ततः वेदपादस्तवः; गोकर्णक्षेत्रमाहात्म्यं, तथा लक्ष्मणाख्यानकं (वर्ण्यते)।
Verse 17
सेतुमाहात्म्यकथनं नर्मदातीर्थवर्णनम् । अवंत्याश्चैव माहात्म्यं मधुरायास्ततः परम् ॥ १७ ॥
सेतुमाहात्म्यकथनं, नर्मदातीर्थवर्णनम्; अवंत्याश्चैव माहात्म्यं, ततः परं मधुरायाः (माहात्म्यं) (वर्ण्यते)।
Verse 18
बृन्दावनस्य महिमा पशोर्ब्रह्मांतिके गतिः । मोहिनीचरितं पश्चादेवं पश्चादेवं वै नारदीयकम् ॥ १८ ॥
अनन्तरं वृन्दावनस्य महिमा, ततः पशोर्ब्रह्मसन्निधौ परां गतिं प्राप्तस्य वृत्तान्तः। पश्चान्मोहिनीचरितं; एवं क्रमशो विषयान्तरैर्नारदीयपुराणं प्रवर्तते॥
Verse 19
यः शृणोति नरो भक्त्याश्रावयेद्वा समाहितः । स याति ब्रह्मणो धाम नात्र कार्या विचारणा ॥ १९ ॥
यः कश्चिन्नरः भक्त्या शृणोति, अथवा समाहितचित्तः श्रावयति, स ब्रह्मणो धाम याति; अत्र विचारणा न कार्या॥
Verse 20
यस्त्वेतदिषुपूर्णायां धेनूनां सप्तकान्वितम् । प्रदद्याद्दिजंर्याय संलभेन्मोक्षमेव च ॥ २० ॥
यस्तु एतद् इषुपूर्णायां धेनूनां सप्तकं सहितं, श्रेष्ठाय द्विजाय प्रदद्यात्, स मोक्षमेव संलभते॥
Verse 21
यश्चानुक्रमणीमेतां नारदीयस्य वर्णयेत् । श्रृणुयद्वैकचित्तेन सोऽपि स्वर्गगतिं लभेत् ॥ २१ ॥
यश्च एतां नारदीयस्य अनुक्रमणीं वर्णयेत्, अथवा एकचित्तेन शृणुयात्, सोऽपि स्वर्गगतिं लभते॥
Verse 22
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे नारदीयपुराणानुक्रमणीकथनं नाम सप्तनवतितमोऽध्यायः ॥ ९७ ॥
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे ‘नारदीयपुराणानुक्रमणीकथनम्’ नाम सप्तनवतितमोऽध्यायः समाप्तः॥
The chapter frames the Fourth Pāda as moving from general Pratipadā-based vrata discipline into a focused doctrinal and narrative investigation of Ekādaśī, indicating its special status as a high-merit vow supported by exempla (e.g., Rukmāṅgada) and theological framing.
It signals a complete ritual toolkit: kavaca for protection, nāma-sahasra for sustained devotional recitation, and stotra for praise—integrated with prayoga and dīkṣā procedures—showing the Purāṇa’s practical liturgical orientation across multiple deities.
By placing tīrtha-māhātmya and yātrā-vidhi alongside mokṣa-dharma, vrata, and dāna, the Anukramaṇī portrays pilgrimage as a dharma practice that accrues puṇya and supports purification, thereby functioning as an auxiliary path within a broader liberation-oriented framework.