
ब्रह्मा मरीचिं प्रति वेदव्यासकृतस्य श्रीमद्भागवतपुराणस्य संक्षिप्तामनुक्रमणीं प्रदर्शयति—तस्य ब्रह्मसम्मितत्वं, अष्टादशसहस्रश्लोकत्वं, द्वादशस्कन्धविभागं च। ततः स्कन्धेषु प्रमुखकथाः सिद्धान्ताश्च विन्यस्यन्ते—सूतसभाः, व्यास-पाण्डव-परिक्षितप्रसङ्गः; द्विविधसृष्टिः दिव्यकर्माणि; विदुर-मैत्रेयसंवादः कपिलसाङ्ख्यम्; ध्रुव-पृथु-प्राचीनबर्हिः; लोकविन्यासः नरकाजामिल-दक्षयज्ञः; वृत्र-मरुतः; प्रह्लादः वर्णाश्रमधर्मः; मन्वन्तराणि गजेन्द्रः समुद्रमन्थनं बलिः; अवताराः सूर्यचन्द्रवंशौ; कृष्णस्य व्रजलिला; मथुरा-द्वारका भूबभारहरणं निरोधः; उद्धवोपदेशः यादवक्षयः कलिलक्षणानि परिक्षितमोक्षः; वेदशाखासङ्ग्रहः मार्कण्डेयतपः सूर्यप्रादुर्भावाः सात्वतसिद्धान्तः; अन्ते पुराणगणना। उपसंहारे श्रवण-पाठ-प्रवचनकर्तॄणां फलानि, प्रौष्टपदीपूर्णिमायां सुवर्णसिंहचिह्नयुक्तग्रन्थदानविधिश्च भागवतब्राह्मणाय निर्दिश्यते।
Verse 1
ब्रह्मोवाच । मरीचे श्रृणु वक्ष्यामि वेदव्यासेन यत्कृतम् । श्रीमद्भागवतं नाम पुराणं ब्रह्मसम्मितम् ॥ १ ॥
ब्रह्मोवाच—मरीचे शृणु, वेदव्यासकृतं वक्ष्यामि; श्रीमद्भागवतं नाम पुराणं ब्रह्मसम्मितम्॥
Verse 2
तदष्टादशसाहस्रं कीर्तितं पापनाशनम् । सुरपादपरूपोऽयं स्कंधैर्द्वादशभिर्युतः ॥ २ ॥
तदष्टादशसाहस्रं कीर्तितं पापनाशनम्। सुरपादपरूपोऽयं स्कन्धैर्द्वादशभिर्युतः॥
Verse 3
भगवानेव विप्रेंद्र विश्वरूपीसमीरितः । तत्र तु प्रथमस्कंधे सूतर्षीणां समागमे ॥ ३ ॥
हे विप्रेन्द्र, तत्र प्रथमस्कन्धे सूतर्षीणां समागमे विश्वरूपेण स्तूयमानो भगवान् एव निरूपितः ॥
Verse 4
व्यासस्य चरितं पुण्यं पांडवानां तथैव च । परीक्षितमुपाख्यानमितीदं समुदाहृतम् ॥ ४ ॥
व्यासस्य पुण्यचरितं पाण्डवानां तथैव च । परीक्षितोपाख्यानं चेति एतदिदं सम्यक् समुदाहृतम् ॥
Verse 5
परीक्षिच्छुकसंवादे सृष्टिद्वयनिरूपणम् । ब्रह्मनारदसंवादे देवताचरितामृतम् ॥ ५ ॥
परीक्षिच्छुकसंवादे सृष्टिद्वयनिरूपणं, ब्रह्मनारदसंवादे देवताचरितामृतं निरूप्यते ॥
Verse 6
पुराणलक्षणं चैव सृष्टिकारणसंभवः । द्वितीयोऽयं समुदितः स्कंधो व्यासेन धीमता ॥ ६ ॥
पुराणलक्षणं चैव सृष्टिकारणसंभवः । एवं द्वितीयः स्कन्धो धीमता व्यासेन समुदितः ॥
Verse 7
चरितं विदुरस्याथ मैत्रेयेणास्य संगमः । सृष्टिप्रकरणं पश्चाद्बह्मणः परमात्मनः ॥ ७ ॥
अथ विदुरचरितं मैत्रेयेणास्य संगमः । पश्चात् सृष्टिप्रकरणं ब्रह्मणः परमात्मनः ॥
Verse 8
कापिलं सांख्यमप्यत्र तृतीयोऽयमुदाहृतः । सत्याश्चरितमादौ तु ध्रुवस्य चरितं ततः ॥ ८ ॥
अत्र कापिलं सांख्यमपि निरूप्यते—एष तृतीयो विषय उदाहृतः। आदौ सत्यस्याश्चर्यचरितं, ततः ध्रुवस्य चरितं कथ्यते॥
Verse 9
पृथोः पुण्यसमाख्यानं ततः प्राचीनबर्हिषम् । इत्येष तुर्यो गदितो विसर्गे स्कंध उत्तमः ॥ ९ ॥
ततः पृथोः पुण्यसमाख्यानं, अनन्तरं प्राचीनबर्हिषः। इत्येष तुर्यो गदितो विसर्गे स्कन्ध उत्तमः॥
Verse 10
प्रियव्रतस्य चरितं तद्वंश्यानां च पुण्यदम् । ब्रह्मांडांतर्गतानां च लोकानां वर्णनं ततः ॥ १० ॥
प्रियव्रतस्य चरितं तद्वंश्यानां च पुण्यदम्। ततः ब्रह्माण्डान्तर्गतानां लोकानां वर्णनं भवति॥
Verse 11
नरकस्थितिरित्येष संस्थाने पंचमो मतः । अजामिलस्य चरितं दक्षसृष्टिनिरूपणम् ॥ ११ ॥
नरकस्थितिरित्येष संस्थाने पञ्चमो मतः। अजामिलस्य चरितं, दक्षसृष्टिनिरूपणं च॥
Verse 12
वृत्राख्यानं ततः पश्चान्मरुतां जन्म पुण्यदम् । षष्ठोऽयमुदितः स्कंधोव्यासेन परिपोषणे ॥ १२ ॥
ततः पश्चाद् वृत्राख्यानं, मरुतां जन्म पुण्यदम्। परिपोषणे षष्ठोऽयं स्कन्धो व्यासेनोदितः॥
Verse 13
प्रह्लादचरितं पुण्यं वर्णाश्रमनिरूपणम् । सप्तमो गदितो वत्स वासनाकर्मकीर्तने ॥ १३ ॥
प्रह्लादचरितं पुण्यं वर्णाश्रमनिरूपणं च वासनाकर्मकीर्तने, वत्स, सप्तमं खण्डं मया गदितम् ॥
Verse 14
गजेंद्रमोक्षणाख्यानं मन्वंतरनिरूपणे । समुद्रमथनं चैव बलिवैभवबंधनम् ॥ १४ ॥
मन्वन्तरनिरूपणे गजेन्द्रमोक्षणाख्यानं समुद्रमथनं च, तथा बलिवैभवबन्धनप्रसङ्गश्च समाविष्टः ॥
Verse 15
मत्स्याक्तारचरितमष्टमोऽयं प्रकीर्तितः । सूर्यवंशसमाख्यानं सोमवंशनिरूपणम् ॥ १५ ॥
मत्स्याद्यवतारचरितं प्रकीर्तयन् अयं अष्टमः खण्डः; सूर्यवंशसमाख्यानं सोमवंशनिरूपणं चात्रोक्तम् ॥
Verse 16
वंश्यानुचरिते प्रोक्तो नवमोऽयं महामते । कृष्णस्य बालचरितं कौमारं च व्रजस्थितिः ॥ १६ ॥
वंश्यानुचरिते नवमोऽयं विषयः प्रोक्तः, महामते—कृष्णस्य बालचरितं कौमारं च व्रजस्थितिश्च ॥
Verse 17
कैशोरं मथुरास्थानं यौवनं द्वारकास्थितिः । भूभारहरणं चात्र निरोधे दशमः स्मृतः ॥ १७ ॥
कैशोरे मथुरास्थानं यौवने द्वारकास्थितिः; भूभारहरणं चात्र, निरोधे दशमः स्मृतः ॥
Verse 18
नारदेन तु संवादो वसुदेवस्य कीर्तितः । यदोश्च दत्तात्रेयेण श्रीकृष्णोनोद्धवस्य च ॥ १८ ॥
नारदेन वसुदेवस्य संवादः कीर्तितः; दत्तात्रेयेणोपदिष्टो यदोः संवादश्च, तथा श्रीकृष्णोद्धवयोः संवादोऽपि वर्णितः ॥
Verse 19
यादवानां मिथोंतश्च मुक्तावेकादशः स्मृतः । भविष्यकलिनिर्द्देशो मोक्षो राज्ञः परीक्षितः ॥ १९ ॥
यादवानां परस्परविनाशः कथितः; एकादशः ‘मुक्तिः’ इति स्मृतः; भविष्यत्कलियुगनिर्देशश्च, राज्ञः परीक्षितो मोक्षश्च वर्णितः ॥
Verse 20
वेदशाखाप्रणयनं मार्कंडेयतपःक्रिया । सौरी विभूतिरुदिता सात्वती च ततः परम् ॥ २० ॥
वेदशाखानां प्रणयनं, मार्कण्डेयस्य तपःक्रिया, सूर्यस्य विभूतयश्चोदिताः; ततः परं सात्वती वैष्णवी सिद्धान्तो निरूपितः ॥
Verse 21
पुराणसंख्याकथनमाश्रये द्वादशो ह्ययम् । इत्येवं कथितं वत्स श्रीमद्भागवतं तव ॥ २१ ॥
पुराणसंख्यायाः कथनमधुना आश्रये—अयं द्वादशोऽध्यायः; एवं वत्स, तव श्रीमद्भागवतं मया कथितं यथावत् ॥
Verse 22
वक्तुः श्रोतुश्चोपदेष्टुरनुमोदितुरेव च । साहाय्यकर्तुर्गदितं भक्तिभुक्तिविमुक्तिदम् ॥ २२ ॥
वक्तुः श्रोतुः उपदेष्टुः अनुमोदितुः साहाय्यकर्तुश्च—एतेषां सर्वेषां कृते एषा कथा भक्तिं भुक्तिं विमुक्तिं च ददाति इति गदितम् ॥
Verse 23
प्रौष्ठपद्यां पूर्णिमायां हेमसिंहसमन्वितम् । देयं भागवतायेदं द्विजायप्रीतिपूर्वकम् ॥ २३ ॥
प्रौष्ठपद्यां पूर्णिमायां हेमसिंहसमन्वितं दानं भागवताय द्विजाय प्रीतिपूर्वकं देयम्।
Verse 24
संपूज्य वस्त्रहेमाद्यैर्भगवद्भक्तिमिच्छता । योऽप्यनुक्रमणीमेतां श्रावयेच्छृणुयात्तथा । स पुराणश्रवणजं प्राप्नोति फलमुत्तमम् ॥ २४ ॥
वस्त्रहेमादिभिः सम्यक् संपूज्य भगवद्भक्तिमिच्छता यः अनुक्रमणीमेतां श्रावयेत् शृणुयाद्वा, स पुराणश्रवणजं परमं फलं प्राप्नोति।
Verse 25
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे श्रीमद्भागवतानुक्रमणीनिरूपणं नाम षण्णवतितमोऽध्यायः ॥ ९६ ॥
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे श्रीमद्भागवतानुक्रमणीनिरूपणं नाम षण्णवतितमोऽध्यायः समाप्तः।
The chapter frames the Bhāgavata as brahma-sammita—Veda-aligned in authority and soteriological efficacy—because it systematizes dharma and mokṣa through devotion to Bhagavān while retaining Purāṇic completeness (lakṣaṇas) and pedagogical structure (skandhas).
It ritualizes textual transmission as dāna: offering the Bhāgavata (with a golden lion emblem) to a Vaiṣṇava brāhmaṇa sacralizes preservation and teaching lineage, and the stated phala extends to speaker, listener, teacher, approver, and assistants.
Yes. It compresses a major Purāṇa into a navigable thematic map, linking literary taxonomy (anukramaṇī) with dharma practice (phala-śruti and dāna-vidhi), a signature ‘reference manual’ function of the Nāradiya.