Shloka 1
Adhyaya 91 — The Gods’ Hymn to Kātyāyanī and the Goddess’ Prophecy of Future Manifestations
जज्वलुश्चाग्नयः शान्ताः शान्ता दिग्जनितस्वनाः ।
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये शुम्भवधोनाम नवतितमोऽध्यायः ।
एकनवतितमोऽध्यायः- ९१ ।
ऋषिरुवाच देव्याऽ हते तत्र महासुरेन्द्रे सेन्द्राः सुरा वन्हिपुरोगमास्ताम् ।
कात्यायनीं तुष्टुवुरिष्टलाभाद् विकाशिवक्त्राब्जविकाशिताशाः ॥
jajvaluś cāgnayaḥ śāntāḥ śāntā dig-janita-svanāḥ /
iti śrī-mārkaṇḍeya-purāṇe sāvarṇike manvantare devī-māhātmye śumbha-vadho nāma navatitamo 'dhyāyaḥ /
ekanavatitamo 'dhyāyaḥ—91 /
ṛṣir uvāca devyā hate tatra mahāsurendre sendrāḥ surā vahni-purogamās tām /
kātyāyanīṃ tuṣṭuvur iṣṭa-lābhād vikāśi-vaktrābja-vikāśitāśāḥ
शान्ताः पावकाः स्थिरं जज्वलुः; दिक्षु ये शब्दा उत्पन्नाः आसन् ते उपशाम्यन्। (इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिकमन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये नवतितमोऽध्यायः ‘शुम्भवध’ इति समाप्तः।) अथ एकनवतितमोऽध्याय आरभ्यते। ऋषिरुवाच—देव्या तं महदसुरेन्द्रं निहत्य, देवा इन्द्रसहिताः, अग्निपुरोगमाः, प्रसन्नवदनाः, इष्टार्थसिद्ध्या कृतकृत्याः, कात्यायनीं स्तोतुं प्रववृरन्।