Mahabharata Adhyaya 178
Vana ParvaAdhyaya 17825 Verses

Adhyaya 178

Nahūṣa as Ajagara: Virtue Hierarchy, Karmic Gati, and the Psychology of Mind–Intellect

Upa-parva: Ajagara–Nahūṣa Saṃvāda (Dialogue with the Python/Serpent Nahūṣa)

Chapter 178 presents a multi-part discourse between Yudhiṣṭhira and a serpent (later disclosed as Nahūṣa). The exchange begins with an ethical inquiry: which actions yield the highest destination (anuttamā gati). The serpent proposes a compact program—giving to the worthy, speaking pleasantly, speaking truth, and remaining devoted to non-violence—then elaborates a contextual hierarchy among dāna, satya, priya-vākya, and ahiṃsā based on the gravity of the task at hand. Yudhiṣṭhira next asks about the certainty of karmic results and how an embodied or disembodied agent experiences objects; the serpent outlines three primary trajectories (human, heavenly, and animal births) conditioned by conduct, contrasting ahiṃsā-aligned causes with desire–anger–violence–greed that precipitate regression. The dialogue then turns technical: perception is mediated sequentially through mind (manas), with intellect (buddhi) generating discriminations; simultaneous grasping of all sense-objects is rejected. The serpent locates the self’s operative focus ‘between the eyebrows’ as a figurative seat for cognitive coordination. Finally, Nahūṣa recounts his fall from celestial privilege through pride, Agastya’s curse, and release through Yudhiṣṭhira’s dharmic conversation; the chapter closes by affirming that ethical disciplines—not birth—are the true means, and Bhīma is declared safe as Nahūṣa returns to heaven.

Chapter Arc: गन्धमादन से आगे बढ़ते हुए पाण्डवों की दृष्टि श्वेत-मेघ-प्रभ कैलास पर पड़ती है—और वनवास की कठोरता के बीच एक दिव्य शिखर उन्हें फिर से आशा और हर्ष देता है। → कैलास-दर्शन के उल्लास के साथ यात्रा का विस्तार होता है: वे कुबेर-प्रिय प्रदेशों, चैत्ररथ-सम वन-वैभव और सरस्वती-तट की रमणीयता में प्रवेश करते हैं; पर यह सौन्दर्य केवल विश्राम नहीं—वनवास के बारहवें वर्ष की दहलीज़ पर समय का दबाव और धर्म-पालन की कसौटी भी साथ चलती है। → सरस्वती-तट के निकट वह प्रसंग स्मरण में उभरता है जहाँ वृकोदर (भीम) ग्राह से जकड़े जाते हैं और धर्मराज युधिष्ठिर अपने तेज, धैर्य और धर्म-निष्ठा से संकट का निराकरण करते हैं—वन के सौन्दर्य के बीच अचानक जीवन-मरण का तीखा मोड़। → वृषपर्वा से भेंट और सत्कार से उनका शोक-मोह दूर होता है; चैत्ररथ-प्रकाश वन में वे एक संवत्सर तक मृगया-प्रधान जीवन बिताते हैं और फिर बारहवें वर्ष के समीप आते हुए तप, श्री और संयम से युक्त होकर आगे बढ़ते हैं। → बारहवें वर्ष का वन-विहार पूर्णता की ओर है—अज्ञातवास और आगामी परीक्षा की छाया सरस्वती-तट की शान्ति पर धीरे-धीरे उतरती है।

Shlokas

Verse 1

इस प्रकार श्रीमहाभारत वनपर्वके अन्तर्गत आजगरपर्वमें गन्धमादनसे प्रस्थानविषयक एक सौ छिह्तत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ १७६ ॥/ हि न हुक है सप्तसप्तत्याधेकशततमोब< ध्याय: पाण्डवोंका गन्धमादनसे ह6/26:३40 4" 88:44 और विशाखयूप वनमें होते हुए सरस्वती-तटवर्ती द्वैतवनमें प्रवेश वैशम्पायन उवाच नगोत्तमं प्रस्रवणैरुपेतं दिशां गजै: किन्नरपक्षिभिश्न सुखं निवासं जहतां हि तेषां न प्रीतिरासीद्‌ भरतर्षभाणाम्‌

वैशम्पायन उवाच— जनमेजय, गन्धमादनः पर्वतश्रेष्ठः बहुभिः प्रस्रवणैः शोभितः, दिग्गजैः किन्नरैः पक्षिभिश्च निषेवितः; स भरतवंशश्रेष्ठानां पाण्डवानां सुखनिवासोऽभवत्। तं तु सुखावासं विहाय गन्तुमुद्यताः, तेषां मनांसि न प्रीतिमवापुः।

Verse 2

ततस्तु तेषां पुनरेव हर्ष: कैलासमालोक्य महान्‌ बभूव कुबेरकान्तं भरतर्षभाणां महीधरं वारिधरप्रकाशम्‌

ततस्तु तेषां पुनरेव हर्षः कैलासमालोक्य महान् बभूव। कुबेरकान्तं भरतर्षभाणां महीधरं वारिधरप्रकाशम्॥

Verse 3

तत्पश्चात्‌ कुबेरके प्रिय भूधर कैलाशको, जो श्वेत बादलोंके समान प्रकाशित हो रहा था, देखकर भरतकुलभूषण पाण्बुपुत्रोंकोी पुनः महान्‌ हर्ष प्राप्त हुआ ।।

समुच्छ्रितान् पर्वतसंनिरोधान् गोष्ठान् हरीणां गिरिसेतुमालाः। बहून् प्रपातांश्च समीक्ष्य वीराः स्थलानि निम्नानि च तत्र तत्र॥ मृगद्विजैः सेवितवनान्यनेकान् निरीक्ष्य ते खड्गधनुर्धराः। नरर्षभाः पाण्डवाः श्रद्धयैव प्रस्थापयामासुरथो यथावत्॥

Verse 4

तथैव चान्यानि महावनानि मृगद्धिजानेकपसेवितानि आलोकयन्तो$भिययु: प्रतीता- स्ते धन्विन: खड्गधरा नराग्रया:

तथैव चान्यानि महावनानि मृगद्विजानेकपसेवितानि। आलोकयन्तोऽभिययुः प्रतीतास्ते धन्विनः खड्गधरा नराग्र्याः॥

Verse 5

वनानि रम्याणि नदी: सरांसि गुहा गिरीणां गिरिगह्वराणि एते निवासा: सततं बभूवु- दिवानिशं प्राप्प नरर्षभाणाम्‌

वनानि रम्याणि नदीः सरांसि गुहा गिरीणां गिरिगह्वराणि। एते निवासाः सततं बभूवुर्दिवानिशं प्राप्य नरर्षभाणाम्॥

Verse 6

ते दुर्गवासं बहुधा निरुष्य व्यतीत्य कैलासमचिन्त्यरूपम्‌ आसेदुरत्यर्थमनोरमं ते तमाश्रमाग्रयं वृषपर्वणस्तु

वैशम्पायन उवाच—ते दुर्गवासं बहुधा निरुष्य व्यतीत्य कैलासमचिन्त्यरूपम्। आसेदुरत्यर्थमनोरमं ते तमाश्रमाग्र्यं वृषपर्वणस्तु॥

Verse 7

समेत्य राज्ञा वृषपर्वणा ते प्रत्यर्चितास्तेन च वीतमोहा: शशंसिरे विस्तरश: प्रवासं गिरौ यथावद्‌ वृषपर्वणस्ते

समेत्य राज्ञा वृषपर्वणा ते प्रत्यर्चितास्तेन च वीतमोहाः। शशंसिरे विस्तरशः प्रवासं गिरौ यथावद् वृषपर्वणस्ते॥

Verse 8

वहाँ राजा वृषपर्वासे मिलकर और उनसे भलीभाँति पूजित होकर उन सबका शोक- मोह दूर हो गया। फिर उन्होंने वृषपर्वासे गन्धमादन पर्वतपर अपने रहनेके वृत्तान्तका यथार्थरूपसे एवं विस्तारपूर्वक वर्णन किया ।।

सुखोषितास्तस्य त एकरात्रं पुण्याश्रमे देवमहर्षिजुष्टे। अभ्याययुस्ते बदरीं विशालां सुखेन वीराḥ पुनरेव वासम्॥

Verse 9

ऊषुस्ततस्तत्र महानुभावा नारायणस्थानगता: समग्रा: कुबेरकान्तां नलिनीं विशोका: सम्पश्यमाना: सुरसिद्धजुष्टाम्‌

ऊषुस्ततस्तत्र महानुभावा नारायणस्थानगताḥ समग्राः। कुबेरकान्तां नलिनीं विशोकाः सम्पश्यमानाः सुरसिद्धजुष्टाम्॥

Verse 10

तत्पश्चात्‌ वहाँ भगवान्‌ नर-नारायणके क्षेत्रमें आकर सभी महानुभाव पाण्डवोंने सुखपूर्वक निवास किया और शोकरहित हो कुबेरकी उस प्रिय पुष्करिणीका दर्शन किया, जिसका सेवन देवता और सिद्ध पुरुष किया करते हैं ।।

तां चाथ दृष्ट्वा नलिनीं विशोकाः पाण्डोः सुताः सर्वनरप्रधानाḥ। ते रेमिरे नन्दनवासमेत्य द्विजर्षयो वीतमला यथैव॥

Verse 11

ततः क्रमेणोपययुर्न॒वीरा यथागतेनैव पथा समग्रा: विहृत्य मासं सुखिनो बदर्या किरातराज्ञो विषयं सुबाहो:

ततः क्रमेण ते सर्वे नरवीरा यथागतेनैव पथा समग्राः। बदर्यां मासं सुखिनो विहृत्य किरातराज्ञः सुबाहोर्विषयं प्रतस्थिरे॥

Verse 12

पीनांस्तुषारान्‌ दरदांश्व॒ सर्वान्‌ देशान्‌ कुलिन्दस्य च भूमिरत्नान्‌ अतीत्य दुर्ग हिमवत्प्रदेशं पुरं सुबाहोर्ददृशुर्नुवीरा:

पीनान् तुषारान् दरदान् च सर्वान् देशान् कुलिन्दस्य च भूमिरत्नान्। अतीत्य दुर्गं हिमवत्प्रदेशं पुरं सुबाहोर्ददृशुर्नरवीराः॥

Verse 13

श्रुत्वा च तान्‌ पार्थिवपुत्रपौत्रान्‌ प्राप्तान्‌ सुबाहुर्विषये समग्रान्‌ प्रत्युद्ययौ प्रीतियुत: स राजा त॑ चाभ्यनन्दन्‌ वृषभा: कुरूणाम्‌

श्रुत्वा च तान् पार्थिवपुत्रपौत्रान् प्राप्तान् सुबाहुर्विषये समग्रान्। प्रत्युद्ययौ प्रीतियुतः स राजा तांश्चाभ्यनन्दन् वृषभाः कुरूणाम्॥

Verse 14

समेत्य राज्ञा तु सुबाहुना ते सूतैर्विशोकप्रमुखैश्न सर्वे सहेन्द्रसेनै: परिचारिकैश्न पौरोगवैर्ये च महानसस्था:

समेत्य राज्ञा तु सुबाहुना ते सूतैर्विशोकप्रमुखैश्च सर्वे। सहेन्द्रसेनैः परिचारकैश्च पौरोगवैर्यैश्च महानसस्थैः॥

Verse 15

सुखोषितास्तत्र त एकरात्र॑ सूतान्‌ समादाय रथांश्व सर्वान्‌ घटोत्कचं सानुचरं विसृज्य ततोभ्ययुर्यामुनमद्रिराजम्‌

सुखोषितास्तत्र त एकरात्रं सूतान् समादाय रथांश्च सर्वान्। घटोत्कचं सानुचरं विसृज्य ततोऽभ्ययुर्यामुनमद्रिराजम्॥

Verse 16

तस्मिन्‌ गिरौ प्रस्नरवणोपपन्न- हिमोत्तरीयारुणपाण्डुसानौ विशाखयूपं समुपेत्य चक्ु- स्तदा निवासं पुरुषप्रवीरा:

वैशम्पायन उवाच—तस्मिन् गिरौ प्रस्रवणोपपन्ने हिमोत्तरीयारुणपाण्डुसानौ, विशाखयूपं वनमाससादुस्तदा निवासं पुरुषप्रवीराः॥

Verse 17

वराहनानामृगपक्षिजुष्ट महावन चैत्ररथप्रकाशम्‌ शिवेन पार्था मृगयाप्रधाना: संवत्सरं तत्र वने विजहुः

वैशम्पायन उवाच—वराहनानामृगपक्षिजुष्टं महावनं चैत्ररथप्रकाशम्, शिवेन पार्था मृगयाप्रधानाः संवत्सरं तत्र वने विजहुः॥

Verse 18

तत्राससादातिबलं भुजड़ं क्षुधार्दितं मृत्युमिवोग्ररूपम्‌ वृकोदर: पर्वतकन्दरायां विषादमोहव्यथितान्तरात्मा

वैशम्पायन उवाच—तत्राससादातिबलं भुजङ्गं क्षुधार्दितं मृत्युमिवोग्ररूपम्, वृकोदरः पर्वतकन्दरायां विषादमोहव्यथितान्तरात्मा॥

Verse 19

दीपो5भवद्‌ यत्र वृकोदरस्य युधिष्ठिरो धर्मभृतां वरिष्ठ: अमोक्षयद्‌ यस्तमनन्ततेजा ग्राहेण संवेष्टितसर्वगात्रम्‌

वैशम्पायन उवाच—दीपोऽभवद् यत्र वृकोदरस्य युधिष्ठिरो धर्मभृतां वरिष्ठः, अमोक्षयद् यस्तमनन्ततेजा ग्राहेण संवेष्टितसर्वगात्रम्॥

Verse 20

ते द्वादशं वर्षमुपोपयातं वने विहर्तु कुरव: प्रतीता: तस्माद्‌ वनाच्चैत्ररथप्रकाशात्‌ श्रिया ज्वलन्तस्तपसा च युक्ता:

वैशम्पायन उवाच—ते द्वादशं वर्षमुपोपयातं वने विहर्तुं कुरवः प्रतीताः, तस्माद् वनाच्चैत्ररथप्रकाशात् श्रिया ज्वलन्तस्तपसा च युक्ताः॥

Verse 21

ततश्न यात्वा मरुधन्वपारश्व सदा भरनुर्वेदरतिप्रधाना: सरस्वतीमेत्य निवासकामा: सरस्ततो द्वैतवनं प्रतीयु:

वैशम्पायन उवाच— ततः स्नात्वा मरुधन्वापार्श्वं गत्वा वेदरतिप्रधानाः धनुर्वेदभरप्रवराः निवासकामाः सरस्वतीमेत्य तस्मात् सरसः द्वैतवनं प्रतीयुः।

Verse 22

अब इन पाण्डवोंके वनवासका बारहवाँ वर्ष आ पहुँचा था। उसे भी वनमें सानन्द व्यतीत करनेके लिये उनके मनमें बड़ा उत्साह था। अपनी अद्भुत कान्तिसे प्रकाशित होते हुए तपस्वी पाण्डव चैत्ररथ वनके समान शोभा पानेवाले उस वनसे निकलकर मरुभूमिके पास सरस्वतीके तटपर गये और वहीं निवास करनेकी इच्छासे द्वैतवनके द्वैत सरोवरके समीप गये। उस समय पाण्डवोंका विशेष प्रेम सदा धनुर्वेदमें ही लक्षित होता था ।। समीक्ष्य तान्‌ द्वैतवने निविष्टान्‌ निवासिनस्तत्र ततो5भिजग्मु: तपोदमाचारसमाधियुक्ता- स्तृणोदपात्रावरणाश्मकुट्टा:

तदा पाण्डवानां वनवासस्य द्वादशं वर्षमुपस्थितम्। तदपि वने सानन्दं नेतुमेषां महोत्साहोऽभवत्। ते तपस्विनः पाण्डवाः स्वकान्त्या दीप्तिमन्तः चैत्ररथवनसमशोभनात् तस्माद्वनात् निर्गत्य मरुभूमिसमीपे सरस्वतीतीरं जग्मुः; तत्रैव निवासकामाः द्वैतवने द्वैतसरोवरसमीपं प्राप्नुवन्। तेषां च धनुर्वेदे नित्यं विशेषप्रीतिः प्रादृश्यत। समीक्ष्य तान् द्वैतवने निविष्टान् निवासिनस्तत्राभिजग्मुः— तपोदमाचारसमाधियुक्ताः, तृणोदपात्रावरणाश्मकुट्टाः। तान् द्वैतवने आगतान् दृष्ट्वा तत्रवासिनो दर्शनार्थं समीपमाययुः; सर्वे ते तपस्यायां, इन्द्रियसंयमे, सदाचारे, समाधौ च निरताः; तेषां परिग्रहः तृणशय्या, उदपात्रं, आवरणवस्त्रं, अश्मकुट्टश्चैव।

Verse 23

प्लक्षाक्षरोहीतकवेतसाश्र तथा बदर्य: खदिरा: शिरीषा: बिल्वेड्गुदा: पीलुशमीकरीरा: सरस्वतीतीररुहा बभूवु:

वैशम्पायन उवाच— सरस्वतीतीरे प्लक्षाक्षरोहीतकवेतसाश्च तथा बदर्यः खदिराः शिरीषाः। बिल्वेङ्गुदाः पीलुशमीकरीराः सरस्वतीतीररुहा बभूवुः। सा नदी यक्षगन्धर्वमहर्षिप्रिया देवानामिव वसतिरिवाभवत्। राजपुत्राः पाण्डवाः प्रसन्नचित्ताः सुखेन तत्र विचेरुर्निवासं च चक्रुः।

Verse 24

तां यक्षगन्धर्वमहर्षिकान्ता- मागारभूतामिव देवतानाम्‌ सरस्वती प्रीतियुता श्चरन्त: सुखं विजहुर्नरदेवपुत्रा:

वैशम्पायन उवाच— तां यक्षगन्धर्वमहर्षिकान्ताम् आगारभूतामिव देवतानाम्। सरस्वतीं प्रीतियुताश्चरन्तः सुखं विजह्रुर्नरदेवपुत्राः॥

Verse 177

इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि आजगरपर्वणि पुनर्द्धतवनप्रवेशे सप्तसप्तत्यधिकशततमो<ध्याय:

इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि आजगरपर्वणि पुनर्द्वैतवनप्रवेशे अष्टसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः॥

Frequently Asked Questions

How to prioritize competing virtues—dāna, satya, pleasing speech, and ahiṃsā—when each is commendable, yet real situations demand a ranked choice based on consequences and moral weight.

Experience is mediated through instruments: the mind moves through objects in sequence, while intellect forms discriminations; therefore, ‘simultaneous’ grasp of all sense-objects is not supported within this model.

Yes: Nahūṣa’s narrative functions as exemplum—pride causes decline, while disciplined virtues (satya, dama, tapas, yoga, ahiṃsā, dāna) enable restoration; moral attainment is presented as conduct-based rather than birth-based.

Ask anything about Adhyaya 178 of the Mahabharata (Gita Press)

Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.

Not sure where to start?

A free Google sign-in keeps your chat saved across web and the app.

Read Mahabharata (Gita Press) in the Vedapath app

Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.

Continue reading in the Vedapath app

Open in App