Shloka 7
उद्योगपर्व — अध्याय २५: संजयदूतवाक्यम्
Sañjaya’s Envoy-Speech on Peace
नाश्रेयानीश्वरो विग्रहाणां नाश्रेयान् वै गीतशब्दं शृणोति । नाश्रेयान् वै सेवते माल्यगन्धान् न चाप्यश्रेयाननुलेपनानि
sañjaya uvāca | nāśreyān īśvaro vigrahāṇāṃ nāśreyān vai gītaśabdaṃ śṛṇoti | nāśreyān vai sevate mālyagandhān na cāpy aśreyān anulepanāni |
सञ्जय उवाच—नाश्रेयानीश्वरः विग्रहाणां, नाश्रेयांश्च स्तुतिगीतशब्दं शृणोति। नाश्रेयांश्च सेवते माल्यगन्धान्, न चाप्यश्रेयान् अनुलेपनानि। एवं हि भोगाः कीर्तिश्च पूर्वपुण्यफलानि; अविवेकवशात् तु भोगतृष्णा अन्तःकरणं नित्यं क्लेशयति।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links honor, mastery, and refined enjoyments to accumulated merit (puṇya/śreyas), implying that ethical conduct and past righteousness underpin worldly prosperity; without such merit, pleasures and acclaim do not truly accrue.
Sañjaya is characterizing the conditions for royal success and enjoyment, using a series of negations to stress that lack of merit leads to lack of victory, praise, and luxuries—framing the broader political crisis in terms of moral causality.