स्त्रीपर्व १: धृतराष्ट्रशोकः संजयाश्वासनं च
Strī Parva 1: Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Saṃjaya’s Consolation
कुरुवृद्धस्य भीष्मस्य गान्धार्या विदुरस्यथ च,“महाराज! महाबाहो! भरतनन्दन! कुरुकुलके ज्ञानवृद्ध पुरुष भीष्म, गान्धारी, विदुर, द्रोणाचार्य, शरद्वानके पुत्र कृपाचार्य, श्रीकृष्ण, बुद्धिमान् देवर्षि नारद, अमिततेजस्वी वेदव्यास तथा अन्य महर्षियोंकी भी बातें आपके पुत्रने नहीं मानी
kuruvṛddhasya bhīṣmasya gāndhāryā vidurasya tathā ca | mahārāja mahābāho bharatanandana kurukulake jñānavṛddha-puruṣā bhīṣmaḥ gāndhārī viduraḥ droṇācāryaḥ śaradvāna-putraḥ kṛpācāryaḥ śrīkṛṣṇaḥ buddhimān devarṣi-nāradaḥ amita-tejasvī vedavyāsaḥ tathā anye maharṣayaḥ | etā api bātāḥ tava putreṇa na mānitāḥ ||
वैशम्पायन उवाच—महाराज महाबाहो भरतनन्दन! कुरुवृद्धस्य भीष्मस्य गान्धार्याः विदुरस्य च, द्रोणस्य शरद्वतः पुत्रस्य कृपस्य, श्रीकृष्णस्य, धीमतः देवर्षेर्नारदस्य, अमिततेजसो वेदव्यासस्य च, अन्येषां च महर्षीणां हितवचनानि तव पुत्रो न शुश्राव न च जग्राह; धर्म्योपदेशं परित्यज्य विनाशमार्गमेव स जगाम।
वैशमग्पायन उवाच
Ignoring the counsel of the wise—especially elders and dharma-minded advisors—leads rulers toward adharma and inevitable suffering; humility and receptivity to righteous advice are essential to kingship.
Vaiśaṃpāyana reminds Dhṛtarāṣṭra that his son rejected repeated warnings from revered elders, teachers, and sages (Bhīṣma, Gāndhārī, Vidura, Droṇa, Kṛpa, Kṛṣṇa, Nārada, Vyāsa, etc.), a refusal that set the stage for catastrophe and the grief described in the Strī Parva.