Shloka 29
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आस्यै: सप्तभिरुद्वीर्ण लोकधर्ममनुत्तमम् | मरीचिरुत््यड्विरसौ पुलस्त्य: पुलहः क्रतु: । वसिष्ठ श्न महातेजास्ते हि चित्रशिखण्डिन:
āsyaḥ saptabhir udvīrṇaṁ lokadharmam anuttamam | marīcir atrir aṅgirāḥ pulastyaḥ pulahaḥ kratuḥ | vasiṣṭhaś ca mahātejās te hi citraśikhaṇḍinaḥ |
भीष्म उवाच—आस्यैः सप्तभिरुद्वीर्णो लोकधर्मोऽनुत्तमः। मरीचिरत्रिरङ्गिराः पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः। वसिष्ठश्च महातेजाः—सप्तैते मुनयः स्मृताः चित्रशिखण्डिनः। ते मेरुमहागिरौ समागम्यैकमताः परम्। शास्त्रमुत्तममाख्यातं चकारुश्चापि तन्मुनयः। चतुर्वेदसमं मान्यं प्रमाणं लोकसम्मतम्। यत्र सप्तमुखैः प्रोक्तो लोकधर्मोऽनुत्तमः॥
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Dharma that sustains worldly life (lokadharma) is presented as an authoritative, Veda-like teaching, articulated through the consensus and speech of seven eminent sages, emphasizing that ethical and social norms have a venerable, scriptural foundation.
Bhishma identifies seven famous rishis—Marichi, Atri, Angiras, Pulastya, Pulaha, Kratu, and Vasistha—calling them Citraśikhaṇḍins, and describes how they jointly expounded a supreme account of lokadharma, traditionally situated on Mount Meru and treated as highly authoritative.