Shloka 49
नकुल: सहदेवश्न पाण्डवश्व वृकोदर: । सात्यकिश्न महाराज वृष्णीनां प्रवरो रथ:
sañjaya uvāca |
nakulaḥ sahadevaś ca pāṇḍavaś ca vṛkodaraḥ |
sātyakiś ca mahārāja vṛṣṇīnāṃ pravaro rathaḥ ||
सञ्जय उवाच—राजेन्द्र! नकुलः सहदेवश्च पाण्डवो वृकोदरः। सात्यकिश्च महाराज वृष्णीनां प्रवरो रथी॥ कर्णे सूतनन्दने हते तदा कुन्तीसुतं अर्जुनं सर्वे प्रशशंसुः; तस्य निर्णायकपातानन्तरं पाण्डवाः सह मित्रैः केवलं जयम् न, अपि तु युद्धधर्मगौरवे स्थितां पराक्रमनिश्चयसम्पत्तिं च स्तुतिभिः प्राकाशयन्॥
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, after a pivotal and morally weighty victory, righteous allies acknowledge merit and steadfastness. Praise here functions as recognition of disciplined courage and loyalty to one’s cause amid the ethical burden of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that leading Pāṇḍava-side warriors—Nakula, Sahadeva, Bhīma (Vṛkodara), and Sātyaki—begin praising Arjuna after Karṇa has been slain, marking a decisive turn in the battle.