Shloka 15
नरेश्वर! वह यह सोचकर कि “दुरात्मा अर्जुनके वैरका बदला लेनेके लिये यही सबसे अच्छा अवसर है” बाणका रूप धारण करके कर्णके तरकसमें घुस गया ।। ततो<स्त्रसंघातसमाकुलं तदा बभूव जन्यं विततांशुजालम् | तत् कर्णपार्थों शरसंघवृष्टिभि- निरिन्तरं चक्रतुरम्बरं तदा
tato 'strasaṅghātasamākulaṃ tadā babhūva yuddhaṃ vitatāṃśujālam | tat karṇa-pārthau śarasaṅghavṛṣṭibhir nirantaraṃ cakratur ambaraṃ tadā ||
नरेश्वर, स ‘दुरात्मा अर्जुनस्य वैरस्य प्रतिकाराय एष एव सर्वोत्तमः अवसरः’ इति मत्वा शररूपं धृत्वा कर्णस्य तूणे प्रविवेश। ततस्तदा जन्यं अस्त्रसंघातसमाकुलं बभूव, विततांशुजालमिव। तत् कर्णपार्थौ शरसंघवृष्टिभिरनिरन्तरं तदा अम्बरं चक्रतुः, वायुमपि शरक्षेत्रमिव निरवकाशम्।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how vengeance and rivalry can drive conflict into an unbroken, escalating exchange. Ethically, it points to the way personal animosity, when carried into a dharma-framed war, can still magnify suffering and intensity beyond necessity.
Sañjaya describes Karṇa and Arjuna engaging in a fierce duel. Their continuous volleys of arrows and missiles fill the sky so densely that the battlefield appears covered by a radiant web of weapon-flashes.