Shloka 43
Omens and Consolation after Loss; Reaffirmation of the Saindhava Punishment Vow (उत्पात-दर्शनम्, आश्वासन-वाक्यानि, प्रतिज्ञा-स्थैर्यम्)
तेनात्मानं पावयस्वात्मना त्वं पापे55त्मानं मज्जयिष्यन्त्यसत्यात् । तस्मात् काम॑ रोषमप्यागतं त्वं संत्यज्यान्त: संहरस्वेति जीवान्,तू धर्मांचरणद्वारा स्वयं ही अपने-आपको पवित्र कर। असत्यका आश्रय लेनेसे प्राणी स्वयं अपने-आपको पापपंकमें डुबो लेंगे। इसलिये अपने मनमें आये हुए काम और क्रोधका त्याग करके तू समस्त जीवोंका संहार कर
tenātmānaṃ pāvayasvātmanā tvaṃ pāpātmānaṃ majjayiṣyanty asatyāt | tasmāt kāmaṃ roṣam apy āgataṃ tvaṃ saṃtyajyāntaḥ saṃharasveti jīvān ||
तस्माद् आत्मना त्वम् आत्मानं धर्माचरणेन पावय। असत्याश्रयात् प्राणिनः स्वयमेव पापपङ्के निमज्जन्ति। अतः मनसि समुत्थितौ कामक्रोधौ परित्यज्य, अन्तः संयम्य, मा भूर् जीवसंहारकः।
नारद उवाच
Educational Q&A
Purification is achieved through one’s own disciplined conduct grounded in truth; falsehood drags beings into sin. Therefore one should renounce desire and anger and practice inner restraint, avoiding destructive action toward living beings.
Nārada delivers a moral admonition in the midst of the war context, warning that resorting to untruth and acting from passion and wrath leads to moral downfall, and urging the listener to restrain destructive impulses and uphold dharma.