Shloka 110
ते कर्ण क्षपयिष्यन्त: सर्वतः समुपाद्रवन् अथीैनं वाग्भिरुग्राभिस्त्रासयांचक्रिरे तदा,उस समय बहुत-से राक्षस, पिशाच, यातुधान, कुत्ते और विकराल मुखवाले भेड़िये कर्णको काटनेके लिये सब ओरसे उसपर टूट पड़े और अपनी भयंकर गर्जनाओंद्वारा उसे भयभीत करने लगे
te karṇa kṣapayisyantaḥ sarvataḥ samupādravan | athainaṁ vāgbhir ugrābhis trāsayāṁ cakrire tadā ||
सञ्जय उवाच—ते कर्णं क्षपयिष्यन्तः सर्वतः समुपाद्रवन्, तदा चैनं वाग्भिरुग्राभिः त्रासयामासुः। राक्षसपिशाचयातुधानाः श्वानवृकाश्च विकृतदंष्ट्राः कर्णं विदारयितुमिव समन्तात् पतिताः, घोरनादैश्च तं मोहयितुं त्रासयितुं च चक्रुः।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how adharma-laden violence breeds terror and ominous portents: the warrior’s struggle is not only physical but also psychological, and fear itself becomes a weapon and a sign of moral disorder in war.
Sañjaya describes a terrifying assault on Karṇa: demonic beings and savage animals converge from all directions, trying to tear him and frighten him with harsh, dreadful cries—presented as an ominous, fear-inducing episode amid the battle.