Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 26
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
क्षुधार्तो जगृहे विप्रं तत्पत्न्याहाकृतार्थवत् । न भवान् राक्षस: साक्षादिक्ष्वाकूणां महारथ: ॥ २६ ॥ मदयन्त्या: पतिर्वीर नाधर्मं कर्तुमर्हसि । देहि मेऽपत्यकामाया अकृतार्थं पतिं द्विजम् ॥ २७ ॥
kṣudhārto jagṛhe vipraṁ tat-patny āhākṛtārthavat na bhavān rākṣasaḥ sākṣād ikṣvākūṇāṁ mahā-rathaḥ
राक्षसभावप्रभावात् क्षुधार्तः सौदासो विप्रं जग्राह। तदा तस्य पत्नी दीनवदाह—हे वीर, त्वं न साक्षाद् राक्षसः; त्वं तु इक्ष्वाकुवंशस्य महारथः, मदयन्त्याः पतिः। एतादृशं नाधर्मं कर्तुमर्हसि। अहं पुत्रकामिनी; अतः अकृतार्थं मम पतिं द्विजं देहि, यावत् स मां गर्भिणीं करोति।
FAQs
This verse shows that distress like hunger does not justify adharmic acts; the wife appeals to the assailant’s noble lineage to awaken restraint and righteous conduct.
She uses moral persuasion—reminding him that such cruelty is unworthy of a noble kṣatriya—so he will release the brāhmaṇa and act according to dharma.
When pressured by need or emotion, remember your values and identity; choose integrity over impulse, and avoid harming others for short-term relief.