Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 6
Mahārāja Sagara, Kapila Muni, and the Deliverance of the Sixty Thousand Sons
यस्तालजङ्घान् यवनाञ्छकान् हैहयबर्बरान् । नावधीद् गुरुवाक्येन चक्रे विकृतवेषिण: ॥ ५ ॥ मुण्डाञ्छ्मश्रुधरान् कांश्चिन्मुक्तकेशार्धमुण्डितान् । अनन्तर्वासस: कांश्चिदबहिर्वाससोऽपरान् ॥ ६ ॥
yas tālajaṅghān yavanāñ chakān haihaya-barbarān nāvadhīd guru-vākyena cakre vikṛta-veṣiṇaḥ
और्वगुरोर्वाक्येन सगरो महराजः तालजङ्घान् यवनान् शकान् हैहयान् बर्बरांश्च नावधीৎ; किन्तु तान् विकृतवेषिणः अकरोत्—कांश्चिन्मुण्डान् श्मश्रुधरान्, कांश्चिन्मुक्तकेशान्, कांश्चिदर्धमुण्डितान्, कांश्चिदनन्तर्वाससः, कांश्चिदबहिर्वाससोऽपरान्। एवं भिन्नवेषा जातयः कृताः, न तु ते निहताः।
FAQs
This verse shows that Paraśurāma restrained violence and followed his guru’s command, choosing discipline and transformation over killing—highlighting guru-vākya as a guiding principle of dharma.
Because his guru instructed him not to kill them; Paraśurāma instead marked them with distinctive outward appearances, indicating submission to higher spiritual authority.
It teaches restraint and principled action: even when one has power to punish, one should act under wise guidance, choosing corrective measures over impulsive harm.