Shloka 40
The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
सोऽनुध्यायंस्तदेवाघं बलवद्विग्रहाकुल: । कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥ किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा । अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥ दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च । उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
so ’nudhyāyaṁs tad evāghaṁ balavad-vigrahākulaḥ kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ prasīded vācyutaḥ katham
सत्राजितः तदेवाघं चिन्तयन्, बलवद्भक्तजनविग्रहशङ्कया व्याकुलः, ‘कथं मृजाम्यात्मरजः? कथं वा अच्युतः प्रसीदेत्? किं कृत्वा साधु मह्यं स्यात्, जनो वा मां न शपेत्—अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम्? तस्मै दुहितरं स्त्रीरत्नं स्यमन्तक-मणिं च दास्यामि; एष एव उपायः समीचीनः, तस्य शान्तिर्न चान्यथा’ इति मनसि निश्चक्राम।
FAQs
This verse shows that sincere remorse and a desire to cleanse one’s inner impurity are the beginning of restoring one’s relationship with Kṛṣṇa (Acyuta).
In the Syamantaka narrative, Satrājit’s actions created suspicion and wrongdoing; realizing the gravity, he feared displeasing Kṛṣṇa and sought a way to make amends.
Acknowledge the fault without excuses, reflect honestly, and take concrete steps to repair the harm—while seeking divine guidance and forgiveness.