Shloka 32
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती। अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ॥ आद्यौ परमपुरुषौ, जगत्कारणौ जगदीश्वरौ, पृथिव्याः हिताय स्वांशेन बलरामकेशवरूपेण अवतीर्णौ तौ अक्रूरः ददर्श।
FAQs
This verse says Kṛṣṇa and Balarāma descend for “jagaty-arthe”—the benefit and welfare of the world—while remaining the original cause and Lord of the universe.
Śukadeva describes Balarāma and Kṛṣṇa (Keśava) as the original pradhāna-puruṣa principles—both the source of material nature and the Supreme Person—therefore the cause (jagad-dhetu) and Lord (jagat-pati) of the universe.
By remembering Kṛṣṇa as both the compassionate avatāra and the supreme controller, a devotee gains trust, steadiness, and devotion—seeing divine purpose even amid worldly change.