Shloka 6
Parīkṣit’s Questions and the Prelude to Kṛṣṇa’s Advent
Earth’s Burden, Viṣṇu’s Order, and Kaṁsa’s Fear
पितामहा मे समरेऽमरञ्जयै-र्देवव्रताद्यातिरथैस्तिमिङ्गिलै: । दूरत्ययं कौरवसैन्यसागरंकृत्वातरन् वत्सपदं स्म यत्प्लवा: ॥ ५ ॥ द्रौण्यस्त्रविप्लुष्टमिदं मदङ्गंसन्तानबीजं कुरुपाण्डवानाम् । जुगोप कुक्षिं गत आत्तचक्रोमातुश्च मे य: शरणं गताया: ॥ ६ ॥ वीर्याणि तस्याखिलदेहभाजा-मन्तर्बहि: पूरुषकालरूपै: । प्रयच्छतो मृत्युमुतामृतं चमायामनुष्यस्य वदस्व विद्वन् ॥ ७ ॥
pitāmahā me samare ’marañjayair devavratādyātirathais timiṅgilaiḥ duratyayaṁ kaurava-sainya-sāgaraṁ kṛtvātaran vatsa-padaṁ sma yat-plavāḥ
कृष्णपादाम्बुजप्लवेन मे पितामहाः अर्जुनादयः कौरवसैन्यसागरं भीष्मादितिमिङ्गिलैः दुरत्ययं तरन्तः वत्सपदवत् अतारन्। मातुः शरणागतायाः कुक्षिं सुदर्शनहस्तः प्रविश्य द्रौण्यस्त्रविप्लुष्टं मम देहं सन्तानबीजं जुगोप। स च मायामनुष्यः कालरूपेण अन्तर्बहिः स्थित्वा मृत्युमुतामृतं प्रयच्छति; तस्य वीर्याणि वदस्व विद्वन्।
As stated in Śrīmad-Bhāgavatam (10.14.58) :
FAQs
This verse recalls that Arjuna could cross the ‘ocean’ of the Kaurava forces because Krishna was his support—showing that the Lord makes the impossible easy for a surrendered devotee.
Parikshit is glorifying Krishna’s saving power by citing the Kurukshetra war, where even formidable heroes like Bhishma could not prevent Arjuna’s victory when Krishna guided him.
Rely on Bhagavan through prayer, steady sādhana, and dharmic action—then overwhelming problems can become manageable, like an ocean reduced to a small puddle.