विशुद्धबुद्धिः समलोष्टकांचनः समस्तभूतेषु वसन्समो हि यः । स्थानं परं शाश्वतमव्ययं च यतिर्हि गत्वा न पुनः प्रजायते
viśuddhabuddhiḥ samaloṣṭakāṃcanaḥ samastabhūteṣu vasansamo hi yaḥ | sthānaṃ paraṃ śāśvatamavyayaṃ ca yatirhi gatvā na punaḥ prajāyate
Тот, чей разум очищен, кто одинаково смотрит на ком земли и на золото и пребывает среди всех существ с равным отношением,—такой аскет (яти), достигнув высшего, вечного и неувядающего состояния, больше не рождается.
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Listener: Pārtha (contextual continuity)
Scene: An ascetic walking among diverse beings—rich and poor, animals and humans—showing equal regard; gold and stone lie indistinguishable at his feet; a luminous ‘supreme state’ suggested above.
Equanimity toward all beings and all objects is a hallmark of liberation and ends rebirth.
No site is named in this verse; it describes the liberated state that the chapter’s sacred geography supports.
The implied discipline is sama-bhāva (equal regard) and purified understanding; no specific ritual is stated.