तत्त्था नान्यथा किंचिदत्र प्रोक्तं हि विष्णुना । यो ह्यहं स हरिर्ज्ञेयो यो हरिः सोऽहमित्युता
tattthā nānyathā kiṃcidatra proktaṃ hi viṣṇunā | yo hyahaṃ sa harirjñeyo yo hariḥ so'hamityutā
Так оно и есть, не иначе; ибо истинно то, что здесь изрёк Вишну. «Тот, кто есть Я, должен быть познан как Хари; и тот, кто есть Хари, — это Я» — воистину так.
Maheśvara (Śiva)
Scene: Śiva proclaims the truth of Viṣṇu’s words, declaring mutual identity; the scene can be visualized as a luminous convergence of Śiva and Viṣṇu auras, suggesting one essence in two forms.
Śiva and Viṣṇu are affirmed as non-different in essence; sectarian hostility is spiritually misguided.
No tīrtha is named; the verse is a doctrinal proclamation of Hari-Hara unity.
No direct ritual is prescribed; the teaching guides right understanding and devotion.