तां भूताविकृतिं दृष्ट्वा देवाः सेंद्रा भयावहाः । मनसा शरणं जग्मुर्वासुदेवं जगत्पतिम्
tāṃ bhūtāvikṛtiṃ dṛṣṭvā devāḥ seṃdrā bhayāvahāḥ | manasā śaraṇaṃ jagmurvāsudevaṃ jagatpatim
Увидев это страшное искажение среди существ, боги — даже вместе с Индрой — объялись ужасом. В сердце своём они прибегли к Васудеве, Владыке вселенной, как к прибежищу.
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced)
Scene: Devas with Indra, frightened, close their eyes and fold hands; a subtle vision of Vāsudeva appears in their hearts/sky—calm, radiant, stabilizing the chaos.
In overwhelming crisis, even the gods practice śaraṇāgati—taking inner refuge in the Supreme Lord.
No tīrtha is specified; the verse glorifies Vāsudeva as universal refuge.
Implicitly, mental surrender (mānasa-śaraṇa) is shown; no formal rite is prescribed.