Adhyaya 8 — Harishchandra’s Trial: Truth, the Sale of Family, and Bondage to a Chandala
राजपत्नीउवाच हा वत्स ! कस्य पापस्य अपध्यानादिदं महत् ।
दुःखमापतितं घोरं यस्यान्तो नोपलभ्यते ॥
rājapatny uvāca: hā vatsa! kasya pāpasya apadhyānād idaṃ mahat | duḥkham āpatitaṃ ghoraṃ yasyānto nopalabhyate ||
Царица сказала: «Увы, дитя моё! Размышляя о каком грехе, мы навлекли на себя эту великую и страшную скорбь — у которой не найти конца?»
{ "primaryRasa": "karuna", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The queen interprets calamity through karmic causality: suffering prompts self-examination and moral accounting, a common Purāṇic impulse toward ethical introspection.
Didactic narrative (ākhyāna) emphasizing karma-dharma reasoning within a royal exemplar story.
‘Apadhyāna’ suggests the mind’s fixation: brooding itself becomes a binding force. The ‘endless sorrow’ image points to saṃsāra’s seeming interminability until insight breaks the cycle.