Virāṭa-parva Adhyāya 54 — Missile-Exchange and Tactical Redirection
Arjuna, Aśvatthāman, Karṇa
स पाण्डवं द्वादशभि: पृषत्कै- वैंकर्तन: शीघ्रमथो जघान । विव्याध गात्रेषु हयांश्व सर्वान् विराटपुत्रं च करे निजघ्ने
sa pāṇḍavaṃ dvādaśabhiḥ pṛṣatkaiḥ vaikarṭanaḥ śīghram atho jaghāna | vivyādha gātreṣu hayāṃś ca sarvān virāṭaputraṃ ca kare nijaghne ||
Вайшампаяна сказал: Вайкартана (Карна), действуя с молниеносной решимостью, поразил Пандава Арджуну двенадцатью стрелами. Затем он пронзил конечности всех коней и тяжко ранил руку Уттары, сына Вираты. Эта сцена подчеркивает суровую этику ратного мастерства: здесь исход решают скорость и умение, тогда как большая война испытывает самообладание, долг и защиту союзников.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the battlefield dimension of kṣatriya-dharma: speed, precision, and effectiveness in combat, alongside the moral weight of protecting one’s side and allies. It frames prowess as a tool within a larger ethical struggle rather than mere violence.
Karna rapidly wounds Arjuna with twelve arrows, pierces the horses drawing Arjuna’s chariot, and strikes Uttara—Virāṭa’s son—on the hand, intensifying the chariot-battle and putting Arjuna’s party under immediate pressure.