द्रौपद्याः भीमसेन-प्रबोधनम्
Draupadī Awakens Bhīmasena
सुदेष्णाने पूछा--वरारोहे! तुम्हें किसने मारा है? शोभने! तू क्यों रोती है? भद्रे! आज किसका सुख समाप्त हो गया? किसने तुम्हारा अपराध किया है? ४८ ।।
vaiśampāyana uvāca |
tām niḥśvasya abravīt kṛṣṇā jānanti nāma pṛcchasi |
bhrātre tvaṃ mām anu-preṣya kim evaṃ tvaṃ vikatthase ||
draupady uvāca |
kīcako mām avadhīt tatra surāhārīṃ gatāṃ tava |
sabhāyāṃ paśyato rājño yathaiva vijane vane ||
Вайшампаяна сказал: Тогда Кришна (Драупади), тяжело вздохнув, произнесла: «Ты ведь всё знаешь — зачем спрашиваешь меня? Ты сама послала меня к своему брату, почему же теперь говоришь так, словно хочешь умалить случившееся?» Драупади сказала: «Я пошла принести тебе хмельного питья. Там Кичака ударил меня — в царском собрании, на глазах у самого царя, — как бьют беззащитную женщину в глухом лесу.»
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights the ethical collapse that occurs when power is unchecked and public authority fails to protect the vulnerable. An assault committed openly in the king’s court becomes a critique of negligent kingship: dharma requires rulers and institutions to restrain wrongdoing, not merely witness it.
Draupadī (as Kṛṣṇā), distressed, responds to Sudeshnā’s questioning and explains the cause of her tears: when she went to fetch liquor, Kīcaka attacked her in the royal hall in full view of the king, likening it to an assault in a deserted forest—underscoring both violence and the court’s failure to intervene.